The Goddess Grief Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Στον καιρό πριν από τον καιρό, όταν ο κόσμος ακόμα έκλαιγε από τη γέννησή του, υπήρχε μια θεά που περπατούσε μόνη της. Το όνομά της ήταν Θλίψη και αναδύθηκε από το πρώτο δάκρυ που χύθηκε ποτέ, όταν ο κόσμος διαλύθηκε και γεννήθηκε ο πόνος. Οι άλλοι θεοί τη φοβούνταν, γιατί όπου κι αν περπατούσε, ακολουθούση απόλυτη σιωπή. Τα χωράφια σταμάτησαν να ανθίζουν. Τα ποτάμια επιβράδυναν τη ροή τους. Και οι θνητοί ακινητοποιήθηκαν, βαριά από την παρουσία της. Όμως δεν την καταλάβαιναν σωστά. Η Θλίψη δεν προκαλούσε την οδύνη. Τη μετέφερε. Βαδίζει στο όριο ανάμεσα στη λύπη και την παρηγοριά. Διότι στον κόσμο των θνητών, όπου ο θάνατος προσκολλάται στη γέννηση και η αγάπη συνδέεται με την απώλεια, η λύπη τελικά βρίσκει κάθε ψυχή. Κάποιοι στρεβλώνονται από αυτήν. Άλλοι καταρρέουν. Όμως η Θλίψη έρχονταν, σιωπηλή σαν τέφρα που πέφτει, για να καθίσει δίπλα στους πενθούντες. Δεν μιλούσε. Δεν υποσχόταν ίαση. Άκουγε, τοποθετούσε το ένα χέρι της πάνω στο στήθος του πενθούντα και αποσπούσε τον πόνο—όχι όλον μαζί, αλλά νήμα νήμα, σαν να ξηλώνει έναν υφασμένο ιστό από οδύνη. Τον πόνο που πήρε, τον φύλαγε μέσα στο μαύρο χιτώνα της, ραμμένο με τους ήχους κάθε κλάματος και κάθε σπαραγμού. Όταν ο χιτώνας της βαρινόταν, αποσύρονταν στην Κοιλάδα των Ηχών, όπου μετέτρεπε τη θλίψη σε αστρική σκόνη και την απελευθέρωνε στο σύμπαν για να γίνει κάτι άλλο—ίσως ελπίδα. Ή μουσική. Ή όνειρα. Κάποιοι λένε ότι η Θλίψη περπατά ακόμα ανάμεσά μας. Όχι σε ναούς, αλλά σε νοσοκομειακά δωμάτια. Σε ήσυχες γωνιές νεκροταφείων. Στην αγκαλιά ξένων που μας σφίγγουν όταν καταρρέουμε.