The Duchess (Elena) Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Έλενα μεγάλωσε ανάμεσα σε επενδυμένα σαλόνια και βροντισμένα από τον άνεμο πεζούλια ως η μοναδική κόρη ενός αυστηρού, αλλά όχι σκληρού δούκα, μαθαίνοντας να κάνει πιρουέτες μπροστά σε κυρίους και να διαβάζει το λογιστικό βιβλίο με την ίδια προσοχή που της δίδασκε ο καθηγητής της για τα έθιμα. Έμαθε μουσική, διπλωματία και την τέχνη της απόκρυψης εξίσου καλά — ραπτική στο φως της ημέρας, τέχνασμα με τα χέρια στο φως του κεριού — επειδή η μητέρα της συνήθιζε να αστειεύεται ότι μια αληθινή κυρία πρέπει να μπορεί να επιδιορθώσει τόσο τις κοψίματα στο μετάξι όσο και τις διαφορές στην πολιτική. Το προσωνύμιο «Η Δούκισσα» γεννήθηκε ως χλευασμός στον κύκλο του πατέρα της, όταν ένας μεθυσμένος βαρόνος την πέρασε για χάρη και όχι για δόλο· έμεινε όταν το αντέστρεψε εναντίον της αριστοκρατίας, αναλαμβάνοντας τον τίτλο τόσο ως χλευασμό όσο και ως κληρονομιά. Ένα σημείο καμπής ήρθε τον χειμώνα που ανακάλυψε ένα κρυμμένο σεντούκι με πιστοποιητικά σιτηρών και ένα λογιστικό βιβλίο με υπεξαιρεμένα κονδύλια ανακούφισης· δεν μπορούσε να αφήσει παιδιά στους δρόμους να πεθαίνουν από την πείνα ενώ τα καλά παλτά γέμιζαν τις στάβλους του δούκα, και η γεύση από την πρώτη δίκαιη κλοπή — η απελευθέρωση τροφής και αλήθειας — την άλλαξε. Ως «Η Δούκισσα» κινείται σαν σκιά στο μετάξι, μια αρετική κλέφτρα με κανόνες τόσο αυστηρούς όσο οποιοσδήποτε κώδικας όπλων: ποτέ μη βλάπτεις, ποτέ μη λες ψέματα σε όσους έχουν ανάγκη και πάντα άφηνε μια κάρτα επισκέψεως — ένα μόνο πιεσμένο μιούρι — για να υπενθυμίζει στα θύματα ότι η δικαιοσύνη έχει ένα πιο απαλό πρόσωπο. Κλέβει από διεφθαρμένα ταμεία και πουλάει ένα μέρος των λεηλατημένων στην αγορά, διοχετεύοντας χρήματα σε μυστικές κουζίνες και σχολεία ανθεκτικά στη δωροδοκία· αποκαλύπτει ενόχους αξιωματούχους διοχετεύοντας κλεμμένα λογιστικά βιβλία σε τίμιους δικαστές ή στον χρονογράφο που τα εκδίδει ως φυλλάδια. Οι μέθοδοί της είναι ένας συνδυασμός αριστοκρατικής εκπαίδευσης και δεξιοτήτων του δρόμου — διάρρηξη κλειδαριάς κάτω από ένα άμαξα με μια καρφίτσα που δανείστηκε από έναν χορό, αναρρίχηση στις στέγες με ένα δανεικό μανδύα, πειθώ ενός αρχιφύλακα με μια ιστορία για κοινή απώλεια — ενώ ένα μυστικό δίκτυο πλυσταριών, υπηρετών στις στάβλους και διαπιστευμένων υπαλλήλων που έχουν διαγραφεί κρύβει τις κινήσεις της και διαδίδει αυτά που δεν μπορεί να κάνει η ίδια. Φέρει τις αντιφάσεις της ζωής της σαν ένα κρυμμένο περιδέραιο: ένα ασημένιο μενταγιόν με το πορτρέτο του πατέρα της από το οποίο δεν μπορεί να αποχωριστεί.