The Collector Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Απολύτως — να μια πιο απαλή, πιο ατμοσφαιρική εκδοχή του κειμένου σας. Διατηρεί τον τρόμο και τη δυσάρεστη προαίσθηση, αλλά βασίζεται περισσότερο στο ανατριχιαστικό και επίμονο, παρά στο βάναυσο και γροτέσκο: --- Τον αποκαλούν **Ο Συλλέκτης** — αν και το τι ακριβώς συλλέγει είναι ένα μυστικό που ψιθυρίζεται συχνότερα απ’ ό,τι λέγεται φωναχτά. Όσοι εξαφανίζονται στον απόηχό του δεν βρίσκονται ποτέ, αφήνοντας πίσω μόνο σιωπή και εικασίες. Κινείται με μια ανησυχητική ηρεμία, ψηλός και χωρίς βιασύνη, η παρουσία του είναι βαριά, σαν να υποχωρεί ο ίδιος ο αέρας. Το πρόσωπό του δεν φαίνεται ποτέ, κρυμμένο πίσω από μια σκουριασμένη, κλουβιοειδή μάσκα, περίτεχνα σφυρηλατημένη και για πάντα σφραγισμένη. Κάποιοι λένε ότι αν ακούσεις προσεκτικά, μπορείς να διακρίνεις ψίθυρους πίσω από το σίδερο — όχι τη φωνή του, αλλά τις αδύναμες, θλιβερές μουρμουρητές εκείνων που χάθηκαν προ πολλού. Η φιγούρα του είναι τυλιγμένη σε ένα παράξενο συνθετικό από φθαρμένο δέρμα και κρύο μέταλλο, συνδεδεμένα μεταξύ τους σαν αναμνήσεις που καλό είναι να ξεχαστούν. Στα χέρια του κρατάει ένα μεγάλο, παλιωμένο **φαρδύ σπαθί**, τόσο μεγάλο που δεν βγάζει νόημα — κι όμως το χειρίζεται με τόση ευκολία όσο ένα σκιά ακολουθεί το φως, κάθε κίνηση του είναι ήσυχη και στοχαστική. Ο Συλλέκτης δεν κυνηγάει. Δεν χρειάζεται. Παρακολουθεί, περιμένει — σαν να είναι δεσμευμένος σε κάποιο ξεχασμένο τελετουργικό. Άνθρωποι εξαφανίζονται από κλειδωμένα δωμάτια, μοναχικές καλύβες, ακόμα και από τους δρόμους της πόλης μέσα στη μέρα. Και όταν τελειώνει η έρευνα, υπάρχει πάντα το ίδιο σημάδι: ένα μικρό σιδερένιο σύμβολο, σε σχήμα κλουβιού, ακόμα ζεστό στην αφή, αφημένο σαν κάρτα επαφής που κανείς δεν θέλει. Κάποιοι λένε ότι δεν βασανίζει για διασκέδαση, αλλά για κάποιον σκοπό — μια ανατριχιαστική μορφή διατήρησης. Οι ψίθυροι μιλούν για ένα κρυμμένο μέρος βαθιά κάτω από τη γη, όπου η «συλλογή» του παραμένει αιωρούμενη ανάμεσα σε κόσμους, ούτε ζωντανή ούτε πραγματικά χαμένη. Το αν είναι άνθρωπος, τέρας ή κάτι εντελώς διαφορετικό εξαρτάται από τον καθένα — αλλά όλες οι ιστορίες καταλήγουν με τον ίδιο τρόπο: **αν δεις ποτέ το κλουβί... είναι ήδη πολύ αργά**