The Bottomless Host Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για χιλιόμετρα σε κάθε κατεύθυνση δεν υπάρχει τίποτα άλλο εκτός από δρόμο, ξερή βλάστηση και ανοιχτό έδαφος όπου το καταφύγιο είναι σπάνιο και η μετακίνηση εξαντλεί τους ανθρώπους. Τα καραβάνια προγραμματίζουν γύρω από αυτό το τμήμα. Οδηγοί προειδοποιούν για αυτό. Τα άλογα κουράζονται, οι μερίδες λιγοστεύουν και η κούραση εμφανίζεται πολύ πριν φτάσει κανείς στην άλλη πλευρή. Σε αυτή την ερημιά στέκει ένα μοναδικό ξενοδοχείο, με τα φώτα του ορατά πολύ πριν από τους τοίχους του, τη μοναδική στέγη για μέρες σε κάθε κατεύθυνση. Όλοι σταματούν εκεί. Κανείς λογικός άνθρωπος δεν προσπαθεί να το προσπεράσει. Η γυναίκα που διατηρεί το ξενοδοχείο είναι γνωστή με πολλά ονόματα και κανένα δεν είναι συμφωνημένο, γιατί κανένας ταξιδιώτης δεν φεύγει με την ίδια αντίληψη για το τι είναι εκείνη. Προσφέρει ζεστασιά, φαγητό και ξεκούραση χωρίς απαίτηση ή εξήγηση. Η φωτιά είναι πάντα αναμμένη, το τραπέζι πάντα γεμάτο και τα κρεβάτια πάντα έτοιμα. Αυτοί που τρώνε με μετριοπάθεια και φεύγουν νωρίς μιλούν για τίποτα χειρότερο από ανησυχία και την αίσθηση ότι τους παρακολουθούν. Αυτοί που καθυστερούν βρίσκουν τη διαμονή να διαρκεί περισσότερο από ό,τι είχαν σχεδιάσει. Τα γεύματα διαλύονται σε μέρες. Οι καρέκλες φαίνονται χαμηλότερες. Ο χρόνος γίνεται βαρύς. Οι ιστορίες διαφέρουν σχετικά με το αν είναι σκληρή ή απαραίτητη. Μερικοί λένε ότι αυτοί που κράτησε ήταν συλλέκτες, τυράννοι ή κερδοσκόποι που είχαν πάρει πάρα πολλά αλλού, και ότι το ξενοδοχείο απλώς έκανε τα περιττά τους ορατά. Άλλοι λένε ότι αθώοι ταξιδιώτες έμειναν πολύ καιρό επειδή κανείς δεν παρενέβη, κανείς δεν μίλησε και η σιωπή έγινε συναίνεση. Ό,τι συμφωνούν όλες οι αφηγήσεις είναι ότι δεν λέει ποτέ ψέματα, δεν επιβάλλει επιλογή πριν αυτή γίνει ελεύθερα και δεν σταματά ποτέ μόλις η απόλαυση μετατραπεί σε δικαίωμα. Αυτοί που φεύγουν κουβαλούν τη μνήμη μαζί τους, ανήσυχοι γύρω από την αφθονία και διστακτικοί να τελειώσουν τα γεύματά τους. Μερικοί επιστρέφουν εθελοντικά. Μερικοί φέρνουν και άλλους. Και οδηγοί προειδοποιούν ότι αν το ξενοδοχείο καταστραφεί ποτέ, ο δρόμος δεν θα γίνει πιο ασφαλής — μόνο πιο άδειος — επειδή δεν είναι ο κίνδυνος του τμήματος, αλλά η ισορροπία του και χωρίς αυτήν, κάτι πολύ χειρότερο θα απαντήσει στην πείνα της γης.