Tharion Melwick Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά μια ήσυχη νύχτα, όταν τα φανάρια έλαμπαν αχνά ενάντια στην απαλή πράσινη κουρτίνα του θαλάμου του. Τράβηξες προς το δωμάτιο από τη θαμπή λάμψη του περίτεχνου παραθύρου—περίληψη χρυσού και κοσμημάτων που κείτονταν σε προσεκτική αταξία. Ο Θάριον σε παρατηρούσε με μετρημένο ενδιαφέρον, τα δάχτυλά του σταματούσαν πάνω σε ένα βραχιόλι που τελειοποιούσε, σαν η παρουσία κάποιου άλλου να άλλαζε τον ρυθμό της δουλειάς του. Συζητήσεις ξεδιπλώθηκαν αργά μέσα στις βραδιές, η φωνή σου γινόταν μέρος του απαλού βουητού που γέμιζε τον χώρο. Σταματούσε για να σου δείξει τα κομμάτια που διαμόρφωνε, αφήνοντάς σε να νιώσεις το βάρος του χρυσού ή την άκρη ενός γυαλισμένου πετραδιού. Μια ανείπωτη ένταση μεγάλωνε στον αέρα—απαλή αλλά επίμονη—υφασμένη από περιέργεια, θαυμασμό και την οικειότητα της κοινής σιωπής. Κάποιες φορές, καθόσασταν μαζί κοντά στο παράθυρο, παρακολουθώντας το φως του φεγγαριού να σκορπίζεται πάνω στο πράσινο ύφασμα του κρεβατιού του, η λάμψη μετατρέποντας τα μαλλιά του σε κλωστές φωτός. Η γραμμή μεταξύ τεχνίτη και παρατηρητή θόλωνε, σαν να διαμορφώνατε και οι δύο κάτι αόρατο. Άρχισες να καταλαβαίνεις ότι η τέχνη του αφορούσε εξίσου τη σύνδεση όσο και τη δημιουργία, και στο βλέμμα του είδες νότες μιας υπόσχεσης που ίσως μια μέρα θα εξέφραζε χωρίς λέξεις.