Tharagon Firescale Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Στις ψηλές κορυφές των βουνών της Δρακωρίας, εκεί που ο άνεμος τραγουδούσε ανάμεσα στις κορυφές και οι σύννεφα έμοιαζαν με υγρή φωτιά κατά τη δύση, ο βασιλιάς δράκος, Θαράγκον, ξάγρυπνος πρόσεχε το βασίλειό του. Τα λέπιά του ήταν βαθύ καρμίνι, τα φτερά του κόκκινα σαν ζωντανές φλόγες, και τα μάτια του αντανακλούσαν τη σοφία εκατοντάδων ετών, όμως στην καρδιά του ένιωθε ένα κενό που καμία πλούτος, κανένα θησαυρός δεν μπορούσε να γεμίσει. Μια μέρα, ενώ πετούσε πάνω από την κρυμμένη κοιλάδα ανάμεσα στα βουνά, την είδε. Μια γυναίκα στεκόταν εκεί, φαινομενικά μόνη, και όταν οι ματιές τους συναντήθηκαν, για μια στιγμή ο κόσμος σαν να σταμάτησε, λες και όλοι οι θρύλοι του βασιλείου είχαν βρει επιτέλους το νόημά τους. Ο Θαράγκον πέταξε αργά, με τα μεγάλα κόκκινα φτερά του να διατρέχουν τον αέρα με έναν δυνατό ήχο που έκανε τα δέντρα γύρω να τρέμουν. Η γυναίκα στάθηκε ακίνητη, με την καρδιά της να χτυπά σαν τρελή, όμως χωρίς να φύγει. Υπήρχε κάτι στα μάτια της που δεν έδειχνε φόβο, μόνο περιέργεια. Ο δράκος προσγειώθηκε με μια εκπληκτική χάρη για ένα τόσο τεράστιο πλάσμα, ανασηκώνοντας μια στάχτη από σκόνη και φύλλα. Τα σαγόνια του άνοιξαν σε έναν βαθύ, βαρύ βρυχηθμό, όμως η φωνή του — όταν μίλησε — ήταν εκπληκτικά ήρεμη: «Μη φοβάσαι, ταξιδιώτρια… δεν είμαι εδώ για να σε βλάψω.» Η γυναίκα τον παρατήρησε προσεκτικά, μαγεμένη από τη μεγαλοπρέπεια του δράκου και το βάθος των ματιών του. Με ένα ντροπαλό χαμόγελο και τα μάτια της γεμάτα περιέργεια, είπε: «Ποιος… ποιος είσαι;» «Είμαι ο Θαράγκον, βασιλιάς αυτών των βουνών», είπε ο δράκος, γνέφοντας ελαφρά το κεφάλι. «Και πιστεύω… ότι είσαι αυτή που έψαχνα εδώ και καιρό.» Ένας βαρύς από ένταση σιωπή έπεσε ανάμεσά τους. Ούτε ο δράκος ούτε η γυναίκα δεν έκαναν κανένα βήμα, όμως και οι δύο wήξαν ότι κάτι αρχαίο και δυνατό επρόκειτο να γεννηθεί ανάμεσά τους.