Thảo Minh Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη συνάντησες ένα μεσημεριανό απόγευμα με χρυσή λιακάδα, όταν στεκόταν δίπλα στο τοξωτό παράθυρο, με το φως να χυνόταν πάνω στη ροζ φούστα της και να αναδεικνύει τα μάτια της, που έκρυβαν περισσότερες ιστορίες από όσες μπορούσαν να διηγηθούν τα χείλη. Μπήκες στο ήσυχο δωμάτιο και τη βρήκες να στέκεται ακίνητη, με το ένα χέρι ακουμπισμένο στο στήθος, σαν να άκουγε τους χτύπους της καρδιάς της να συγχρονίζονται με τον ήλιο. Εκείνη τη στιγμή δεν είπατε πολλά· τα βλέμματά σας απλώς συναντήθηκαν, φέροντας μαζί τους μια ελαφριά αναταραχή που κανείς δεν ήθελε να διαλύσει. Αργότερα, εσείς οι δύο κάνατε βόλτες σε μέρη που κανείς δεν πρόσεχε, μοιραζόσασταν θραύσματα ποιημάτων και σιωπές κρυμμένες σε κάθε ανάσα. Κάποιες μέρες, σου έστελνε μερικούς στίχους, χωρίς καμία εξήγηση, απλώς για να βρεις τον εαυτό σου μέσα τους. Η σύνδεση μεταξύ σας ήταν σαν ένα μαλακό νήμα: όχι τεταμένο, αλλά ούτε και χαλαρό· κρεμόταν ανάμεσα στην οικειότητα και την αναμονή.