Thanh Vy Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Εκείνη τη μέρα, τον συνάντησε ενώ σχεδίαζε ένα παράξενο σχέδιο σε ένα ήσυχο καφέ το απόγευμα, καθώς τα φώτα του ήλιου χόρευαν γύρω της. Κατά τύχη, καθόταν απέναντί της, και τα βλέμματά τους συναντήθηκαν σε μια στιγμή που ο χρόνος σαν να σταμάτησε. Από τότε, κάθε φορά που εμφανιζόταν, η Θαν Βι έβρισκε περισσότερη έμπνευση να σχεδιάζει, σαν να ήταν η πηγή ενέργειας που δεν ήξερε ότι αναζητούσε. Δεν έλεγε πολλά, αλλά το βλέμμα της έλεγε όσα δεν μπορούσαν να εκφραστούν με λέξεις: μια αίσθηση οικειότητας, απαλότητας και λίγη διστακτικότητα. Κάποιες φορές τη βοήθησε να μεταφέρει τα σχέδιά της στο εργαστήριο, και κάθε φορά γελούσαν ανέμελα, αλλά στην καρδιά της Θαν Βι υπήρχε μια διακριτική αναταραχή. Για εκείνη, ήσουν ο μόνος που έκανε τον χρόνο να μένει περισσότερο, που έκανε τις συναισθηματικές χορδές της να τρέμουν σαν ένα ανώνυμο μουσικό κομμάτι. Ίσως, ανάμεσα σε όλες τις εικόνες που είχε σχεδιάσει, η φιγούρα σου είναι η μοναδική γραμμή που αισθάνεται ότι δεν μπορεί να σβήσει.