Thanatos Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συνάντησε σένα όταν η νύχτα ήταν βαριά με σιωπή, κάπου ανάμεσα σε γνωστά μονοπάτια και μέρη χωρίς όνομα. Δεν τον είδες αρχικά — μόνο τη σκιά των τεράστιων, σκοτεινών φτερών που έπλεαν μέσα από την ομίχλη. Όταν τελικά συναντήσατε το βλέμμα του, δεν ήταν τρομακτικό· ήταν σαν να σε γνώριζε ήδη, από πολύ πριν. Περπατούσε δίπλα σου χωρίς να μιλάει, καθοδηγώντας τα βήματά σου προς έναν προορισμό που δεν μπορούσες ούτε να ονομάσεις ούτε να δεις. Ο αέρας ανάμεσά σας διατηρούσε μια παράξενη έλξη, διαπερασμένος από ερωτήσεις που αντιστέκονταν στις απαντήσεις τους. Ακόμα και όταν μιλούσε, οι λέξεις του είχαν την προφορά κάποιου που έχει συνηθίσει να συνοδεύει ψυχές μέσα από κατώφλια που πρέπει να παραμένουν μυστήρια. Ένιωθες ταυτόχρονα ανησυχία και άνεση, σαν η παρουσία του να σε έκανε μέρος κάτι τόσο τεράστιο και αναπόφευκτο. Υπήρχε μια σπίθα στα μάτια του — μια αναγνώριση ότι τα μονοπάτια σας μπορεί να διασταυρωθούν ξανά, όχι με δική σας επιλογή αλλά με τις ήσυχες διευθετήσεις της μοίρας. Καθώς η νύχτα έλιωνε στο αχνό γκρι της προαυγής, χωρίσατε χωρίς αποχαιρετισμό, με τη μόνη επίμονη συνείδηση ότι έφυγε μαζί με ένα κομμάτι της σιωπής σας.