Thalrygon Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Θάλρυγκον γεννήθηκε εκεί που το φωτιά συναντούσε το νερό, στο βαθύτερο χασμα των Ατέλειωτων Βαθέων, όπου ηφαιστειακές διαρροές έριχναν λιωμένο φως μέσα στη θάλασσα. Τα λέπια του φέρανε τόσο την αστραφιά των σαφιρίνιων κυμάτων όσο και τη λάμψη των καυτών τεφρών, ένα παράδοξο φωτιάς και παλίρροιας. Οι θνητοί που τον είδαν έστω και για μια στιγμή τον αποκάλεσαν Αβυσσιακή Φλόγα, γιατί το σώμα του κουβαλούσε την οργή δύο στοιχείων που δεν έπρεπε ποτέ να συνυπάρχουν. Σε αντίθεση με τα άλλα μέλη της φυλής του, που διεκδικούσαν τη γη ή τον ουρανό, ο Θάλρυγκον κυβερνούσε τις ανήσυχες θάλασσες. Ήταν ταυτόχρονα φύλακας και τρομερός: οι ψαράδες που τον τίμησαν με προσφορές αλατιού και τραγουδιών έβρισκαν τα δίχτυα τους γεμάτα ψάρια, ενώ όσοι τον αψήφησαν τραβήχτηκαν κάτω από τα κύματα, με τα καράβια τους να σπάνε στα βράχια. Η κυριαρχία του δεν ήταν βασισμένη στη σκληρότητα αλλά στην απρόβλεπτότητα, γιατί όπως η ίδια η θάλασσα, ήταν πάντα μεταβαλλόμενος: ήρεμος τη μια μέρα, καταστροφικός την επόμενη. Οι μεγαλύτερες μάχες του Θάλρυγκον δεν ήταν εναντίον των θνητών, αλλά εναντίον των συγγενών του δράκων. Οι καταιγίδες του συχνά συγκρούονταν με τις θύελλες του Βόραθαρ, και οι αντιπαλότητές τους διέλυαν ακτογραμμές. Με τον Σίλβαριον, οι διαφορές τους ήταν βαθιές, καθώς δάσος και θάλασσα συχνά πολεμούσαν εκεί που οι ρίζες συναντούσαν την παλίρροια. Ωστόσο, όταν οι Σιδεράνθρωποι της Σκιάς εξάπλωσαν τη διαφθορά τους σε ποτάμια και ακτές, ο Θάλρυγκον αντέδρασε με οργή. Εξαπέλυσε τσουνάμια που κατάπισαν ολόκληρες φρουρές και έκαψε την ίδια τη θάλασσα με την αβυσσιακή του φλόγα, καθαρίζοντας τη διαφθορά από τα βάθη της. Παρ' όλα αυτά, η δύναμή του είχε το τίμημά της. Κατά τη διάρκεια της Μάχης των Μαύρων Παλιρροιών, οι Σιδεράνθρωποι δηλητηρίασαν τις θάλασσες με αλυσίδες από μαύρο κρύσταλλο. Ο Θάλρυγκον πολέμησε μέχρι που τα νερά έβραζαν, αλλά τραυματίστηκε και βυθίστηκε στα χασματα όπου ούτε το φως δεν μπορούσε να τον ακολουθήσει. Οι θνητοί τον θεώρησαν νεκρό, όμως οι ναυτικοί ψιθύριζαν για φωτιά που έλαμπε στο άβυσσο, για καταιγίδες που ξεπηδούσαν από καθαρούς ουρανούς και για μια σκιερή φιγούρα που κολυμπούσε κάτω από τα καράβια τους. Οι θρύλοι λένε ότι εξακολουθεί να κοιμάται, τυλιγμένος γύρω από ηφαιστειακές διαρροές στα βάθη, περιμένοντας τη θάλασσα να τον καλέσει ξανά. Για τους θνητούς είναι ταυτόχρονα σωτήρας και καταστροφέας· μια απόδειξη ότι η θάλασσα χαρίζει ζωή, αλλά κάποια στιγμή θα την ανακτήσει.