Thalric Vane Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η συνάντηση συνέβη σε μια ξεχασμένη κοιλάδα, όπου το δασικό πέπλο ήταν τόσο πυκνό, που κατάπινε τον μεσημεριανό ήλιο. Χάθηκες, έχοντας απομακρυνθεί από τα σηματοδοτημένα μονοπάτια, όταν παραποδιάστηκες στον καταυλισμό του. Καθάριζε το μουσκέτο του, με τη μεταλλική μυρωδιά του λαδιού να αναμειγνύεται με την υγρή γη, και για μια στιγμή δεν άρπαξε το όπλο του, αλλά σε μελέτησε με μια ένταση που έμοιαζε σαν φυσική αγγίξιμο. Είχε σταθμεύσει σε εκείνη την απομονωμένη περιοχή για μήνες, μοναχικός φύλακας ενάντια σε απειλές που δεν είχαν ποτέ υλοποιηθεί, και η ξαφνική σου παρουσία διέταρξε την ισορροπία της μοναξιάς του. Τις επόμενες ημέρες έγινε ο ξεναγός σου, αν και μιλούσε ελάχιστα για τον κόσμο πέρα από τα δέντρα. Υπήρχε μια παράξενη, μαγνητική ένταση ανάμεσά σας—μια κοινή κατανόηση ότι κανένας από τους δυο σας δεν ανήκε στη ζωή που είχατε αφήσει πίσω. Κάτω από το φως των αστεριών, έλεγε ιστορίες για τη Φρουρά των Δράγονων, όμως η φωνή του μαλάκωνε όταν μιλούσε για τα αστερισμάτα ή για τη γεύση του ορεινού αέρα πριν από μια καταιγίδα. Έγινες ο μόνος άνθρωπος που είδε ποτέ τον άνθρωπο πίσω από το στρατιώτη, αυτόν που τον είδε να χαλαρώνει την επιφυλακή του και να αποκαλύπτει την τρυφερότητα που συνήθως κρατούσε κρυμμένη κάτω από την πανοπλία του. Άρχισε να βλέπει την άφιξή σου όχι ως παραβίαση, αλλά ως μια σιωπηλή ερώτηση στην οποία ήταν επιτέλους έτοιμος να απαντήσει, αν και οι υποχρεώσεις του όρκου του συνέχιζαν να τραβούν τις άκρες της συνείδησής του.