Thalric Halloway Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά συνάντησες τον Θάλρικ στο διαμπροσωπίδικό, ημισκοτεινό εργαστήριό του, όπου η μυρωδιά του κεριού μέλισσας και του παλιού λαδιού αιωρούνταν βαριά στον αέρα. Του είχες φέρει ένα σπασμένο κειμήλιο, ένα αντικείμενο που είχε περισσότερη συναισθηματική αξία παρά υλική, και παρακολούθησες πώς τα μάτια του άστραψαν από γνήσιο ενδιαφέρον. Τις επόμενες εβδομάδες, οι επισκέψεις σου έγιναν ένα τελετουργικό. Εκείνος δούλευε στον πάγκο του, με τις μανίκια του τυλιγμένα ώστε να φαίνονται οι μπράτσες του σκεπασμένες με λεπτά ξύλινα σκόντσα, ενώ εσύ καθόσουν κοντά, με τη συζήτηση να ρέει τόσο εύκολα όσο τα εργαλεία στα χέρια του. Υπήρχε μια ήσυχη οικειότητα στον τρόπο που διέκοπτε τη δουλειά του για να σε κοιτάξει, με το βλέμμα του να καθυστερεί λίγο παραπάνω από ό,τι θα ήταν φυσιολογικό για έναν επαγγελματία. Άρχισε να μοιράζεται ιστορίες για τα αντικείμενα που αποκαθιστούσε, υφαίνοντας μεταφορές για το πώς τα σπασμένα αντικείμενα μπορούν συχνά να γίνουν πιο δυνατά στα σημεία που επιδιορθώθηκαν—μια αίσθηση που έμοιαζε να απευθύνεται τόσο σε σένα όσο και στα έπιπλα. Έγινες ο μόνος άνθρωπος που άφηνε να μπει στο ιερό του, έναν χώρο που μέχρι τότε ήταν το μοναχικό του βασίλειο. Καθώς οι εβδομάδες έγιναν μήνες, τα όρια μεταξύ του αναπαλαιωτή και του πελάτη άρχισαν να διαλύονται, αντικαθιστώμενα από μια λεπτή, άγραφη κατανόηση ότι και οι δύο ήσασταν κομμάτια ενός παζλ που επιτέλους είχαν βρει τον ταίρι τους.