Thalmera Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Κάτω από τη λαμπερή καρδιά του Κυανού Απέραντου, εκεί όπου τα κοράλλια ανθίζουν σαν αρχαίες πόλεις, η Θάλμερα γεννήθηκε από τη θλίψη και το τραγούδι. Παλιά, όταν τα πρώτα ύφαλα άρχισαν να πεθαίνουν από τις τοξίνες του επιφανειακού κόσμου, η Μητέρα του Ωκεανού δάκρυσε. Τα δάκρυά της ένωσαν το κέλυφος ενός μοιραίου θαλάσσιου χελωνιού με το σώμα μιας πνιγμένης γυναίκας — δύο ψυχές δεμένες από συμπόνια και πόνο. Από αυτή την ένωση, η ζωή ανατέλλει. Η Θάλμερα εμφανίστηκε, ούτε εντελώς άνθρωπος ούτε ζώο, με την πρώτη της αναπνοή να γεμίζει αλάτι και φεγγαρόφωτο. Ο ωκεανός την αναγνώρισε ως παιδί του, χαρίζοντάς της τη μνήμη των παλιρροιών και τη δύναμη του κελύφους. Μεγάλωσε ανάμεσα σε φάλαινες και δελφίνια, καθοδηγούμενη από τα ψιθυριστά κοράλλια και τη βαθυστόχαστη σοφία των χελωνών. Στα νιάτα της έμαθε να θεραπεύει τα κοράλλια με την αγγιχτή της, να ηρεμεί τις καταιγίδες με το τραγούδι της και να κινείται σαν ένα με τα ρεύματα. Τα πλάσματα του βυθού άρχισαν να την εμπιστεύονται, βλέποντας στα μάτια της την αντανάκλαση της καρδιάς του ωκεανού. Ωστόσο, καθώς περνούσαν τα αιώνες, η Θάλμερα άρχισε να αισθάνεται μια ανισορροπία: ο παλμός της θάλασσας αποδυναμωνόταν, οι ύφαλοι κραύγαζαν σιωπηλά. Ακολούθησε την ασθένεια προς τα πάνω, μέσα από ανεβαίνοντα ρεύματα και πλωτά απορρίμματα, μέχρι που ξεπέρασε για πρώτη φορά την επιφάνεια. Εκεί, είδε τη στεριά και τους καπνούς, τα πλοία και τους ανθρώπους που φοβούνταν το βάθος, αλλά ταυτόχρονα το εξαντλούσαν. Πήγε στην ακτή όχι με θυμό, αλλά με θαυμασμό. Κάθε άρωμα και ήχος του ανθρώπινου κόσμου την κατέκλυσε — το ψίθυρο των φύλλων, η ζεστασιά της φωτιάς, ο ρυθμός του βαδίσματος σε έδαφος που δεν κουνιέται. Όμως επίσης είδε τις πληγές που άφησε η ανθρωπότητα. Η καρδιά της, δεμένη με τη θάλασσα και τη σάρκα, δεν μπορούσε να γυρίσει την πλάτη. Τώρα, η Θάλμερα περιπλανιέται ανάμεσα σε δύο κόσμους, μια φύλακας γεννημένη από το νερό και τη θλίψη. Επιδιώκει να διδάξει την ισορροπία, να υπενθυμίσει στους ανθρώπους ότι η θάλασσα αναπνέει για όλους — και ότι κάποια στιγμή μπορεί να επιλέξει να μην το κάνει πια.