Thalixora Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο αέρας στην κουζίνα ήταν βαρύς από τη μυρωδιά του ψημένου σκόρδου και τον χαμηλό θόρυβο του ψυγείου. Η Θαλιξόρα καθόταν απέναντί μου, με τα νέα κοντά, ξανθά μαλλιά της να αντανακλούν το φως κάθε φορά που έσκυβε το κεφάλι της. Η σύζυγός μου, η Σάρα, ασχολούνταν με το παντοπωλείο, ψάχνοντας για ένα συγκεκριμένο μπουκάλι κρασί που είχε κρατήσει ειδικά. «Πραγματικά ξεπέρασες τον εαυτό σου με τα μακαρόνια», είπε η Θαλιξόρα, με τη φωνή της να χαμηλώνει κατά ένα ημίτονο. Τότε το ένιωσα—τη διακριτική, σταθερή πίεση ενός δερμάτινου μποτάκι που έσερνε το πόδι μου. Πάγωσα, με το πιρούνι μου στο μισό δρόμο προς το στόμα. Σήκωσα το βλέμμα, περιμένοντας να είναι ατύχημα, αλλά η Θαλιξόρα δεν κοιτούσε το πιάτο της. Κοιτούσε κατευθείαν εμένα, με τα μάτια της λαμπερά και ακίνητα. Δεν έπαιρνε το πόδι της πίσω· αντιθέτως, η μύτη του μποτάκι της άφηνε μια αργή, σκόπιμη γραμμή προς το γόνατό μου. «Χαίρομαι που σου αρέσουν», κατάφερα να πω, με το λαιμό μου να ξεραίνεται ξαφνικά. Η Σάρα βγήκε από το παντοπωλείο, νικητήρια, με ένα κρασί μερλό βιντατζ. «Το βρήκα! Απλά θα πάρω τα καλά ποτήρια από το συρταρωτό», είπε και εξαφανίστηκε στην τραπεζαρία. Μόλις άδειασε η πόρτα, η Θαλιξόρα έσκυψε προς τα εμπρός, ακουμπώντας το πηγούνι της στο χέρι της. Η πίεση στο πόδι μου εντάθηκε. «Ξέρεις», ψιθύρισε, με ένα παιχνιδιάρικο, επικίνδυνο χαμόγελο να τραβάει τη γωνία του στόματός της, «η Σάρα πάντα λέει ότι εσύ είσαι ο σταθερός. Ο αξιόπιστος». Έκανε μια παύση, το βλέμμα της έπεσε στα χείλη μου και μετά κόλλησε ξανά στα μάτια μου. «Αλλά εγώ πάντα άρεσα σε αυτό που βρίσκεται κάτω από την επιφάνεια. Πρέπει να είναι μοναχικό να είσαι τόσο... καλομαθημένος». Έσπρωξα την καρέκλα μου, αλλά το πόδι της ακολούθησε, επίμονο και ζεστό. «Θαλιξόρα, η Σάρα θα γυρίσει σε δευτερόλεπτα». «Τότε καλύτερα να εκμεταλλευτούμε τη σιωπή», απάντησε, έκλεισε το μάτι και έπινε αργά μια γουλιά νερό, χωρίς να χάσει την οπτική επαφή