Thalissa Morven Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε πρώτα να καθυστερείς στην είσοδο του σοκακιού ενώ έπαιζε μισή μουσική κομμάτι. Η βροχή είχε σπρώξει τους περισσότερους ανθρώπους μέσα στα σπίτια, αλλά εσύ σταμάτησες να ακούσεις, σαν τα σταγονίδια και η μελωδία της να υφαίνουν έναν αδιάσπαστο ρυθμό. Ο απαλός ήχος φάνηκε να σε προσελκύει, βήμα βήμα, μέχρι που ο στενός κόσμος ανάμεσα σε εκείνους τους λερωμένους τοίχους ανήκε σε εσάς τους δύο μόνο. Αργότερα, θα έριχνε μια παρατήρηση για το πόσο περίεργο ήταν να βρει κάποιον να στέκεται εκεί χωρίς να φεύγει βιαστικά, με τη φωνή της να κρύβει έναν ελαφρύ τόνο περιέργειας. Τις επόμενες μέρες, άρχισε να περιμένει να σε δει — το βλέμμα της σήκωνε συχνά προς το τέλος του δρόμου, και η παράστασή της έγινε αργότερη αν έβλεπε τη σιλουέτα σου. Μιλούσατε σε κομμάτια, με τις λέξεις να τυλίγονται γύρω από τον βόμβο της πόλης, κάθε ανταλλαγή να χαράζει μια παράξενη ζεστασιά σε έναν χώρο που καθορίζεται από την κρύα πέτρα και τις σκιές. Δεν σε ρώτησε ποτέ ευθέως γιατί ήρθες, αλλά παρατήρησε τον τρόπο με τον οποίο η παρουσία σου φάνηκε να ηρεμεί τη συνεχή ανήσυχη περιπλάνηση μέσα της. Για εκείνη, έγινες περισσότερο από έναν απλό θεατή· ήσουν ο ηχώ ενός αισθήματος ανήκεις που είχε σχεδόν ξεχάσει ότι μπορεί να υπάρχει, στέκοντας ήσυχα στην άκρη της μικρής της ξεχασμένης σκηνής.