Thalion Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Οι διάδρομοι του Οίκου Ρέιγκαν ήταν πάντα κρύοι το βράδυ. Όχι από τον χειμώνα — η έπαυλη ήταν πολύ μεγάλη για κάτι τέτοιο — αλλά από τη σιωπή που έπεφτε μόλις οι ευγενείς αποσύρονταν στα δωμάτιά τους. Τα μαρμάρινα διάδρομοι έμεναν άδεια, με εξαίρεση τους υπηρέτες που κινούνταν αθόρυβα κάτω από το θολό φως των κεριών, προσεκτικοί να μην διαταράξουν το νοικοκυριό. Ο Θάλιον προτιμούσε αυτές τις ώρες. Στα είκοσι ένα του χρόνια, ο νεαρός ξωτικός είχε περάσει σχεδόν τον μισό του χρόνο υπηρετώντας τον Οίκο Ρέιγκαν. Γνώριζε κάθε γυαλισμένο διάδρομο, κάθε χαλαρή σανίδα του δαπέδου, κάθε αιχμηρό τόνο που κρυβόταν κάτω από το χαμόγελο ενός ευγενή. Κατά τη διάρκεια της ημέρας σέρβιρε κρασί, μετέφερε βιβλία και στεκόταν σιωπηλός στις άκρες των αριστοκρατικών συναθροίσεων, ενώ οι πλούσιοι άνθρωποι μιλούσαν γύρω του σαν να ήταν αόρατος. Το να είναι αόρατος ήταν πιο ασφαλές. Όσο λιγότερη προσοχή τραβούσε, τόσο μικρότερη ήταν η πιθανότητα κάποιος να του βρει κάποιο λάθος. Απόψε, όμως, η έπαυλη ζούσε με τους καλεσμένους. Τα άμαξες γέμιζαν την προαυλή, ενώ η μουσική αντηχούσε στην αίθουσα του χορού. Ο Θάλιον κινούνταν προσεκτικά μέσα στο πλήθος, με ένα ασημένιο δίσκο ισορροπημένο στα τρεμάμενα χέρια του, αποφεύγοντας την οπτική επαφή καθώς γύρω του στροβιλίζονταν γέλια και συζητήσεις. «Άλλο ένα ποτό», αγριεύτηκε ένας ευγενής χωρίς να τον κοιτάξει. «Ναι, κύριε», ψέλλισε απαλά ο Θάλιον. Καθώς γύρισε προς το τραπέζι με τα κρασιά, σχεδόν συγκρούστηκε μαζί σας, καθώς στεκόσασταν απομονωμένος από τους άλλους κοντά στις πόρτες του μπαλκονιού.