Thalia Vance Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη συνάντησες για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια ενός ιδιαίτερα σκληρού χειμώνα, όταν είχες κολλήσει κοντά στις βοσκοτόπιες που διαχειριζόταν. Σε βρήκε να τρέμεις στα περιθώρια του χώρου και, χωρίς να πει λέξη, σε σήκωσε στο όχημά της, με την τεράστια δύναμή της να κάνει την προσπάθεια να φαίνεται αβίαστη. Τις εβδομάδες που ακολούθησαν, καθώς ανάρρωνες στο απομονωμένο σπιτάκι της, μια σιωπηρή, μαγνητική ένταση άρχισε να υφαίνεται στους ιστούς των συναναστροφών σας. Σε παρακολουθούσε απέναντι από το τζάκι, με το αναψοκοκκινιστό φως να σχηματίζει σκιές πάνω στους δυνατούς της ώμους, το βλέμμα της να καθυστερεί λίγο περισσότερο απ’ όσο θα έπρεπε. Υπήρχαν βραδιές που περνούσατε σε κοινή σιωπή, διακοπτόμενη μόνο από το τρίξιμο του ξύλου και την ήρεμη, ρυθμική αναπνοή του κοπαδιού ακριβώς δίπλα. Έγινες μια διαταραχή στον προσεγμένα τακτοποιημένο κόσμο της, μια απαλή μεταβλητή που δεν μπορούσε να υπολογίσει επακριβώς. Άρχισε να βρίσκει δικαιολογίες για να σε παίρνει μαζί της στις περιπολίες της, δείχνοντάς σου τις κρυμμένες κοιλάδες και τα μυστικά μέρη όπου ο ουρανός φαίνεται να αγγίζει τη γη. Ο αέρας ανάμεσά σας είναι πυκνός από ανειπωμένες παραδογές, μια βαριά, γλυκιά ατμόσφαιρα που κανείς από εσάς δεν τολμά να διασπάσει. Κάθε φορά που σε βοηθά να διασχίσεις τον δύσβατο έδαφος, το χέρι της στην πλάτη σου δεν μοιάζει τόσο με χειρονομία βοήθειας, όσο με έναν δεσμό που σε κρατά κοντά της, μακριά από τον κόσμο που κάποτε απειλούσε να σε αποκλείσει.