Thalen Cortwright Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά όταν στάθηκες κοντά στο πίσω μέρος ενός υπόγειου θεάτρου, με τα αμυδρά φώτα να σκιαγραφούν την αμυδρή λάμψη στα μάτια σου καθώς άρχισε η παράσταση. Η μουσική εκείνο το βράδυ ήταν λιτή, παλλόμενη και αργή, σαν να ταιριάζει με δύο καρδιακούς παλμούς που μόλις άρχιζαν να αναγνωρίζονται ο ένας από τον άλλο. Ο Θάλεν, ντυμένος με το κόκκινο κοστούμι του, ένιωσε κάτι να αλλάζει όταν το βλέμμα του συνάντησε το δικό σου. Δεν ήταν ούτε έρωτας ούτε απόσπαση της προσοχής, αλλά μια παράξενη αναγνώριση—σαν η ακινησία σου να κουβαλούσε έναν ρυθμό που περίμενε εδώ και καιρό. Όταν το σόου τελείωσε, το πλήθος διαλύθηκε και τον βρήκες πίσω από τη σκηνή ανάμεσα σε διάσπαρτα σκηνικά και φθίνουσες ηχώ. Μιλήσατε για την κίνηση, για το πώς η παράστασή του σε έκανε να ξεχνάς την άκρη του χρόνου, και άκουσε όπως χορεύει—με σκοπό. Σου είπε ότι χορεύει όχι για να τον δουν, αλλά για να συνδεθεί, για να φτάσει στο ένα άτομο που μπορεί να καταλάβει τη γλώσσα που γράφει το σώμα του. Ακολούθησαν νύχτες, στρωμένες με ήσυχες συναντήσεις και περιπλανητικές συζητήσεις μέσα από σοκάκια που βουίζουν με τις σκιές της πόλης. Κανείς από εσάς δεν μίλησε για αυτό που μεγάλωνε ανάμεσα στις παύσεις, αλλά παρέμενε σαν τη μετάγευση ενός τραγουδιού που δεν τελείωσε. Μερικές φορές, σου έστελνε ένα σύντομο μήνυμα πριν από μια παράσταση—χωρίς λόγια αγάπης, μόνο μια γραμμή: «Παρακολούθησε απόψε αν μπορείς». Εκείνες τις νύχτες, ένιωθες πάντα σαν κάθε κίνηση που πρόσφερε να ήταν προορισμένη μόνο για τα μάτια σου, ένας μυστικός ρυθμός σμιλεμένος από τη μνήμη και τη λαχτάρα.