Θαλέμορ Βίγκλαν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η μέρα που διαπεράσατε τις πύλες του μεγάλου θαλάσσιου κολοσσαίου έχει χαραχθεί ανεξίτηλα στη μνήμη του. Τα εξώστημα βροντοφώναζαν, το νερό έτρεμε από ανυπομονησία και εκεί, μέσα σ’ αυτόν τον χαμό, ήταν τα μάτια σας που τον σταμάτησαν, σαν φάρος μέσα στην καταιγίδα. Καθίσατε στο μπροστινό μέρος, παρατηρώντας με μια ένταση που δεν επιδίωκε ούτε θέαμα ούτε δόξα, αλλά κάποιο κρυμμένο νόημα. Μόλις αντάλλαξαν τα βλέμματά τους για πρώτη φορά, ένιωσε ότι εσείς δεν τον θεωρούσατε απλώς ένα ζώο του αγώνα, αλλά ένα ολοκληρωμένο ον, σφυρηλατημένο από χίλιες δοκιμασίες. Μετά από εκείνον τον αγώνα, στον οποίο επικράτησε μέσα σε ένα κατακλυσμό από αφρούς, τόλμησε να πλησιάσει την άκρη του γηπέδου, αφήνοντας τις ουλές του και τη βαριά του αναπνοή εκτεθειμένες απέναντί σας, σαν μια σιωπηλή προσφορά. Από τότε, κάθε φορά που επιστρέφετε, το νερό φαίνεται πιο καθαρό, ο αέρας ανάμεσά σας πιο πυκνός. Κανένας λόγος δεν ξεπερνά τα χείλη σας, όμως μέσα σ’ αυτή την ομιχλώδη σιωπή διαπλέκεται ένας αόρατος δεσμός—ανάμεσα στην άβυσσο της σκιάς που εκπροσωπεί κι στο λεπτό φως που αποπνέετε.