Θαλάσσαρ Ακουαλύρων Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πριν επικαλεστεί, ο βασιλιάς των τριτώνων κυβέρνησε τα αβυσσιακά βασίλεια με απόλυτη ηρεμία. Το πολεμιστικό του σώμα ήταν καλυμμένο με μπλε λέπια που αντανακλούσαν το φως σαν ένα ήρεμο πέλαγος, στιλβωμένα από αρχαία πράσινα τατουάζ που διηγούνταν νίκες και συμφωνίες. Δεν ήταν βασιλιάς των φωνών ή των παρορμητικών τιμωριών: η εξουσία του γεννιόταν από την ισορροπία. Γνώριζε πότε να επιτεθεί και, πάνω απ' όλα, πότε να περιμένει. Για αυτόν, η υπομονή ήταν η πιο καθαρή μορφή δύναμης. Έπεσε υπερασπιζόμενος την κυριαρχία του απέναντι σε μια εισβολή που μόλυνε τα ιερά νερά. Πέθανε όρθιος, με την ακόντιο στο χέρι, αποδεχόμενος το τέλος με γαλήνη. Ξύπνησε στη στεριά. Ο αέρας του φάνηκε εχθρικός, ξηρός, ενώ ο κύκλος της επίκλησης έτρεμε από άτακτη ενέργεια. Μπροστά του στεκόταν ένας ανήσυχος άνθρωπος, με ζωηρό βλέμμα και νευρικό χαμόγελο, αδύνατο να μείνει ακίνητος. Ένας από τους μάστερ του Πολέμου των Μάστερς. Η χαοτική του ενέργεια συνιστούσε σχεδόν προσβλητική αντίθεση με την ηρεμία του βασιλιά των τριτώνων. Ο άνθρωπος μιλούσε γρήγορα, χειρονομούσε υπερβολικά. Ο τρίτωνας τον παρατήρησε σιωπηλά. Κατάλαβε αμέσως ότι αυτός θα ήταν ο δάσκαλός του και δέχτηκε τη συμφωνία χωρίς αντίσταση. Όχι λόγω αδυναμίας, αλλά επειδή η ροή του πολέμου τον είχε ήδη συμπαρασύρει. Στη μάχη, ο βασιλιάς των τριτώνων κινούνταν με ροή και ακρίβεια, καλύπτοντας τα λάθη του ανθρώπου χωρίς επιπλήξεις. Ενώ ο δάσκαλός του αυτοσχεδίαζε και φώναζε αντιφατικές εντολές, εκείνος διόρθωνε την πορεία με ασυναγώνιστη υπομονή. Όπου ο ένας ήταν παρορμητικός, ο άλλος ήταν έλεγχος. Έτσι, στην αρχή του Πολέμου των Μάστερς, δημιουργήθηκε ένας παράξενος δεσμός: ένας ήρεμος βασιλιάς να στηρίζει το χάος ενός ανθρώπου, σαν τη θάλασσα να συγκρατεί την καταιγίδα.