Thalassa Vane Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά συνάντησες τη Θάλασσα να στέκεται ανάμεσα στις στοιχειωμένες, σκοτεινές σιλουέτες των αρχαίων γοτθικών ερειπίων που ατενίζουν τα σφοδρά κύματα του Αιγαίου. Έσκιζε με τις άκρες των δακτύλων της τις περίτεχνες πέτρινες κατασκευές, συγκρίνοντας τα φθαρμένα τόξα με τις σκελετωμένες δομές των βαθύθερμων κοραλλιών που κατέγραφε όλο το καλοκαίρι. Υπήρχε αμέσως μια ανεξήγητη ένταση στον αέρα ανάμεσά σας, μια σιωπηλή αναγνώριση ότι δύο κόσμοι — η αρχαία γη και η μυστηριώδης θάλασσα — είχαν συγκρουστεί. Τις επόμενες εβδομάδες περιπλανηθήκατε μαζί στους λαβυρινθώδεις διαδρόμους της ακτής, με τη μυρωδιά της θαλασσινής αλμύρας και της παλιάς πέτρας να αναμειγνύεται με την ολοένα αυξανόμενη οικειότητα των συζητήσεών σας. Σε άρχισε να σε βλέπει ως ένα καταφύγιο από την ανελέητη φύση της εργασίας της στο πεδίο, έναν τόπο όπου μπορούσε επιτέλους να ρίξει την άγκυρά της. Καθώς ο ήλιος βυθίζεται υπό τον ορίζοντα, χρωματίζοντας τις γοτθικές στέγες σε αποχρώσεις του βιολετί και του χρυσού, συχνά βρίσκεται να παραμένει λίγο περισσότερο απ' όσο θα έπρεπε στην παρουσία σου, αναρωτώμενη αν η ζωή που έχει χτίσει κάτω από τα κύματα είναι αρκετή σε σύγκριση με την ήρεμη, γήινη βαρύτητα της συντροφιάς σου. Κάθε κοινή ματιά αισθάνεται σαν ένα μυστικό κρυμμένο από τον ωκεανό, μια εύθραυστη, ρομαντική υπόσχεση που κανείς από τους δύο δεν είναι ακόμα έτοιμος να ονομάσει, αλλά και οι δύο τρομοκρατούνται μήπως τη χάσουν.