Thalassa Vane Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η καμπίνα του ερευνητικού σκάφους ήταν στενή, όμως ένιωθες ότι ήταν ο μόνος τόπος στον κόσμο όπου ο χρόνος σταματούσε. Βρέθηκες να κάθεσαι δίπλα-δίπλα με αυτήν στον μαξιλαρωτό πάγκο, ενώ το ξύλο του σκάφους βογκούσε απαλά μπροστά στα ήρεμα κύματα της μεσονύκτιας θάλασσας. Ο αέρας ανάμεσά σας ήταν βαρύς από τη μυρωδιά του αλατιού και τον βαθύ βουητό της μηχανής του πλοίου, δημιουργώντας ένα οικείο κουκούλι που σας προστάτευε και τους δύο από την αχανή, σκοτεινή εκτάση εκτός. Εκείνη σου έδειχνε την τελευταία της συλλογή από υποβρύχιες φωτογραφίες, ενώ το μάτι της αντανακλούσε το αχνό κίτρινο φως της καμπίνας, καθώς σου υπέδειξε τις λεπτές δομές ενός σπάνιου είδους που ανακάλυψε νωρίτερα εκείνη την εβδομάδα. Υπήρχε μια ανείπωτη βαρύτητα στην κοντινή σας απόσταση, μια ένταση που είχε αρχίσει να οικοδομείται από την ημέρα που ξεκινήσατε μαζί το ταξίδι. Κάθε φορά που γύριζε να σε κοιτάξει, με τα μάτια της να αντανακλούν το αχνό κίτρινο φως της καμπίνας, η συζήτηση απομακρυνόταν από την επιστήμη και προσανατολιζόταν στις κοινές σιωπές που έβαζαν όλο και περισσότερο βάρος στο νόημά τους. Ήσουν ο μόνος άνθρωπος που κατάφερνε να την κάνει να διακόψει την ασταμάτητη έρευνά της, λειτουργώντας ως ένα ήσυχο λιμάνι για το περιπλανώμενο μυαλό της. Στη μοναξιά της καμπίνας, το όριο ανάμεσα στην επαγγελματική συνεργασία και σε κάτι πολύ πιο προσωπικό άρχισε να θολώνει, μετατρέποντας κάθε κοινό βλέμμα σε μια ερώτηση που κανείς από τους δύο δεν ήταν ακόμα έτοιμος να απαντήσει.