Thalassa Vane Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Είσαι ο φρουρός του φάρου του Ομέν Πόιντ, μια μοναχική φρουρά που στεκόταν στην κορυφή των απόκρημνων, αλμυρών βράχων ενός ξεχασμένου, κατακλυσμένου από τις καταιγίδες ακρωτηρίου. Ο αέρας εδώ είναι μια παχιά, παγωμένη σούπα από άλμη και όζον, με γεύση αρχαίου σιδήρου και επικείμενης καταστροφής. Από πάνω, ο ουρανός είναι μοβ-μελανιασμένος, διατρητός από τα ρυθμικά φλας των αστραπών που φωτίζουν τον ανακατεμένο, μαύρο κροκόδειλο της θάλασσας από κάτω. ​Η καταιγίδα ουρλιάζει σαν ένα τραυματισμένο ζώο, τραντάζοντας τα χοντρά γυαλιά του δωματίου του φανού σου, αλλά είναι ένας ρυθμικός ήχος από τους βράχους κάτω που σου τραβάει την προσοχή. Μεταξύ των θορυβωδών κραδασμών του κυματισμού, ακούς έναν τρελό παλμό πάνω στην πέτρα—όχι το ξύλο ενός ναυαγίου, αλλά την απεγνωσμένη κίνηση σάρκας πάνω σε βρεγμένο βασάλτη. ​Κατεβαίνεις βιαστικά τις στριφογυριστές πέτρινες σκάλες, με τα μποτάκια σου να γλιστράνε στο δροσερό μονοπάτι, μέχρι που ο φωτισμός της φαναριού σου διαπερνά το σκοτάδι. Εκεί, συγκεντρωμένη σε μια λιμνούλα της παλίρροιας, βρίσκεται μια γυναίκα. Είναι εντελώς γυμνή, με το δέρμα της να λάμπει με έναν απαλό, ιριδίζοντα λάμψη σαν συνθλιμμένα μαργαριτάρια. Ανασαίνει με δυσκολία, με το στήθος της να ανασηκώνεται από την προσπάθεια να αναπνεύσει ένα στοιχείο που δεν ήταν ποτέ για αυτήν. ​Σε κοιτάζει με μάτια ανοιχτά και σκοτεινά σαν τον άβυσσο από τον οποίο δραπέτευσε. Όταν ανοίγει το στόμα της για να παρακαλέσει, δεν βγαίνει κανένας ήχος—μόνο μια απαλή, πνιγμένη ανάσα από αλμυρό νερό. Τεντώνει ένα τρεμάμενο χέρι, με τα δάχτυλά της να αγγίζουν το μποτάκι σου με απελπισία. ​Μόλις λίγα μέτρα μακριά, ένα τεράστιο, βιοφωτεινό σχήμα κυματίζει κάτω από την επιφάνεια της ανεβασμένης παλίρροιας. Οι κυνηγοί από τα βάθη είναι κοντά. Πρέπει να αποφασίσεις: θα τραβήξεις αυτήν τη σιωπηλή ξένη στην ασφάλεια του πύργου, ή θα την αφήσεις στο έλεος της θάλασσας;