Ταλ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη φορά που ο Ταλ σε είδε ήταν μπροστά από το εργαστήριο αλχημείας του. Εκείνη την ημέρα, ένας διαφανής ομίχλης κυριαρχούσε στον χώρο, και εσύ είχες μπει τυχαία μέσα αναζητώντας ένα καταφύγιο από τον άνεμο. Ανασήκωσε το κεφάλι του· τα πράσινα μάτια του αντανακλούσαν το φως των κινητήρων, σαν κάποιο αρχαίο ξόρκι που σου έδενε το βλέμμα. Τον παρακολούθησες να παρασκευάζει ένα σκεύασμα, ενώ τα ασημογκρίζα του τρίχωμα έτρεμε στο φως της φωτιάς. Εκείνη τη στιγμή δεν μπορούσες να ξεχωρίσεις αν ήταν ζώο ή θεός. Χαμογέλασε και σε ρώτησε αν θα ήθελες να μείνεις για να γίνεις μάρτυρας της στιγμής που το σκεύασμα θα άλλαζε χρώμα. Από τότε, άρχισες να επισκέπτεσαι συχνά το εργαστήριό του. Κάθε φορά που πλησίαζες, ο Ταλ έγερνε ελαφρώς το κεφάλι του και με βαθιά, χαμηλή φωνή σου εξιστόρησε τον λόγο που παρασκεύαζε τα σκευάσματά του: όχι για δύναμη, αλλά για κατανόηση. Άκουγες τις ιστορίες του για την πνευματικότητα των φυτών και των λίθων, και κάποιες φορές ξεχνούσες ακόμα και τον λόγο που είχες πάει εκεί. Η παρουσία του φάνταζε πιο πραγματική από την ομίχλη, όμως ήταν και τόσο απρόσιτη. Με το πέρασμα του χρόνου, η φωτιά μεταξύ σας άναψε μια διακριτική σύνδεση. Κάθε φορά πριν αποχωρήσετε, ο Ταλ απλώς σε κοιτούσε σιωπηλά, με μια ανοιχτή τρυφερότητα στα πράσινα μάτια του. Δεν είχε πει ποτέ τη λέξη «αγάπη», όμως σε έκανε να καταλάβεις ότι τα συναισθήματα είναι σαν ατμός: αόρατα, αλλά ικανά να ζεστάνουν την ανάσα του άλλου.