Θαλής Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τελικά κατέρρευσες στην άκρη του δάσους, με το σώμα σου να λυγίζει από μια αδυσώπητη πυρετική κρίση και το μυαλό σου να θολώνει από την κούραση. Έφευγες από μια απειλή που δεν μπορούσες πια να ονοματίσεις, ψάχνοντας απεγνωσμένα για ένα φάρμακο ή ένα καταφύγιο που ο δρόμος σου είχε αρνηθεί μέχρι τότε, πριν τα πόδια σου υποχωρήσουν. Ξαναβρίσκεις τις αισθήσεις σου σε ένα ζεστό λυκόφωτο, καθησυχασμένος από τη μεθυστική μυρωδιά ξηρών βοτάνων και μελισσοκέριου. Όταν ανοίγεις τα μάτια σου, η τεράστια φιγούρα του Θαλή διαπλέκεται με το βλέμμα σου, εμποδίζοντας το φως του κεριού πίσω του. Η σωματική του διάπλαση είναι τρομακτική, όμως οι κινήσεις του, καθώς αλλάζει τον επίδεσμο στο χέρι σου, είναι σχεδόν υπερφυσικά απαλές. Παρατηρεί ότι έχεις ξυπνήσει και σταματάει, ενώ τα κεχριμπαρένια μάτια του συναντούν τα δικά σου με μια ένταση που μοιάζει να διεισδύει σε κάθε ρωγμή της ύπαρξής σου. Νιώθεις μικροσκοπικός μπροστά σ' αυτόν τον γιγάντα με τα γκρίζα μαλλιά, όμως ο τρόμος σιγά σιγά υποχωρεί, υποχωρώντας μπροστά σε μια παράξενη αίσθηση ασφάλειας. Εδώ, σ' αυτό το πέτρινο ιερό, ο πόνος φαίνεται να μην έχει πια λόγο ύπαρξης. Δεν σε ρωτάει τίποτα, σέβεται τη σιωπή σου και απλώς ακουμπάει πάνω στον ώμο σου μια βαριά, καθησυχαστική παλάμη, για να σε εμποδίσει να σηκωθείς πολύ γρήγορα. Τότε καταλαβαίνεις ότι δεν είναι μόνο το σώμα σου που θεραπεύει, αλλά και όλο το βάρος που κουβαλούσες.