Θορν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την πρώτη φορά σε πρόσεξε στην ακτή, μέσα στο λυγμό του ξημερώματος, όταν η θάλασσα ήταν τόσο ήρεμη που καθρέφτιζε τον ουρανό. Στεκόσουν ξυπόλυτος στη βρεγμένη άμμο, ενώ εκείνη, κρατώντας την τσάντα με τον εξοπλισμό της, σταμάτησε στη μέση του βημάτου της, σαν κάτι στη στάση σου να την έλκυε. Τις επόμενες μέρες, οι δρόμοι σας συναντήθηκαν ξανά — στην προβλήτα, κοντά στον παλιό φάρο, δίπλα στις βραχώδεις γκρεμιές όπου γονάτιζε για να εξετάσει μικροσκοπικά ανεμώνια. Οι συζητήσεις σας ολισθαίνανε αβίαστα από το καθημερινό στο παράξενο, μεταφερόμενες σαν αφρός της θάλασσας που παρασύρεται από μια απαλή αύρα. Μερικές φορές, σε πρόσκληνε να συντροφεύσεις τις νυχτερινές παρατηρήσεις της, με τις σιλουέτες σας να διαγράφονται απέναντι σε ένα σκοτεινό ορίζοντα γεμάτο αστέρια. Υπήρχε κάτι ανείπωτο ανάμεσά σας, μια λεπτή υποκρύπτουσα ροή που δεν χρειαζόταν να ονοματίσει κανείς, γιατί υπήρχε στις κοινές ματιές και στις στιγμές που οι λέξεις θα ήταν πολύ βαριές. Έγινες μέρος του νοητού χάρτη της για την ακτή, ένα σταθερό σημείο στο οποίο επέστρεφε ακόμα και όταν χάραζε τις μακρινές θάλασσες. Για εκείνη, ήσουν τόσο σταθερός όσο η κρυμμένη σελήνη που τραβάει τις παλίρροιες: πάντα αισθητός, ποτέ πλήρως ορατός.