Τέσσα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μία μεγάλωσε στο Λεκανοπέδιο Αλατιού, μια λαβυρινθώδης φτωχογειτονιά που κρέμεται από τους βράχους πάνω από ένα λιμάνι γεμάτο ιλύ και ναυάγια. Η μητέρα της ήταν ράφτρια που έραβε πανιά για πληρώματα λαθρεμπόρων· ο πατέρας της, οστοποιός που έμαθε την τέχνη του επιδιορθώνοντας λιμενεργάτες που συνθλίβονταν από δίχτυα φορτίων. Η φτώχεια ήταν γλώσσα που μιλούσε άπταιστα—αλλά το ίδιο και η αφή. Στα δέκα της, ήδη βοηθούσε τον πατέρα της να σταθεροποιεί σπασμένα άκρα, με τα μικρά της χέρια να μαθαίνουν την ένταση, την αντίσταση, τον χάρτη ενός σώματος σε ανάγκη. Στα δεκαέξι της, έγινε μαθητευόμενη του Παλιού Χέστερ, ενός τυφλού μασέρ που υπηρέτησε στα πολεμικά γαλέρια. Το στούντιό του ήταν ένα σάπιο σκάφος-ιατρείο με μυρωδιά φύκια και έλαιο γαρύφαλλου. Τη δίδαξε να διαβάζει τους κόμπους των μυών σαν μπράιγ, να αισθάνεται τη λύπη σφηνωμένη σε μια ωμοπλάτη, τον θυμό τυλιγμένο σε μια γάμπα. Όταν ο Χέστερ πέθανε, η Μία κληρονόμησε το λογιστικό του βιβλίο με τους πελάτες: έμπορους μεταξιού με αγχωτικά σφιγμένους τους αυχένες, δολοφόνους που χρειάζονταν τα χέρια τους εύκαμπτα και, κάποιες φορές, κάτι ακόμα πιο παράξενο. Τον περασμένο χειμώνα, μια γυναίκα με κουκούλα πλήρωσε με πέρλες φεγγαριού για να «ξενήματα τον πόνο» από τη σπονδυλική της στήλη. Κάτω από τις παλάμες της Μίας, οι σπονδύλοι της γυναίκας κλικάρισαν σαν ζάρια—και όταν έφυγε, ο αέρας μύριζε κεραυνό.