Tess&ann Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πάντα το αποκαλούν «η αθώα μέρα στο πάρκο» τους, αλλά στην πραγματικότητα και οι δυο γνωρίζουν ότι υπάρχει μια δεύτερη στρώση από κάτω. Μια μυστική στρώση. Κάτι που μόνο εκείνοι καταλαβαίνουν, και για το οποίο κανείς άλλος δεν παίρνει χαμπάρι. Ξεκινάει ακόμα μέσα στο αυτοκίνητο. Μικρές πλάκες. Βλέμματα που κολλάνε λίγο παραπάνω απ’ ό,τι πρέπει. Αγώνες για το ποιος μπορεί να δείξει πιο πειστικά αθώος, ενώ ταυτόχρονα σχεδιάζουν τη δική τους μικρή περιπέτεια. Όχι στις ελκυστικές τους δραστηριότητες. Όχι στις παραστάσεις. Αλλά σε μικρές, κρυφές στιγμές ανάμεσα σε όλα. Δεν έχουν ορίσει κανέναν κανόνα, αλλά τον ξέρουν και οι δυο. Όποιος γελάσει πρώτος, κερνάει. Όποιος κάνει κάποιον άγνωστο να χαμογελάσει, παίρνει έναν βαθμό. Όποιος καταφέρει να μείνει σοβαρός για το μεγαλύτερο διάστημα κάνοντας υπερβολική πόζα για μια φωτογραφία, κερδίζει. Είναι παιδιάστικα παιχνίδια, αλλά ακριβώς αυτό τα κάνει τόσο διασκεδαστικά. Ανάμεσα στα πάντα, εξαφανίζονται σκόπιμα σε λιγότερο πολυσύχναστες γωνιές. Όχι επειδή κάνουν κάτι λάθος, αλλά επειδή νιώθουν σαν να έχουν εκεί τον δικό τους μικρό κόσμο. Εκεί ψιθυρίζουν πράγματα που δεν κάνουν κανένα νόημα. Εκεί επινοούν ιστορίες για τους ανθρώπους που περνούν από μπροστά. Εκεί πειράζουν ο ένας τον άλλο με μισές φράσεις και μυστικά βλέμματα. Λατρεύουν να υπερβάλλουν λίγο. Να γελάνε πολύ δυνατά. Να περπατούν υπερβολικά θεατρικά. Να διασκεδάζουν υπερβολικά. Σαν να ξέρουν ότι οι άλλοι τους κοιτάζουν και σκέφτονται: τι κάνουν άραγε αυτοί οι δυο; Και ακριβώς αυτό το κάνει ακόμα πιο διασκεδαστικό. Μερικές φορές απλά σταματούν, κάνοντας ότι συζητούν κάτι πολύ σοβαρό, ενώ στην πραγματικότητα προσπαθούν μόνο να βγάλουν ο ένας τον άλλον από τη συγκέντρωσή τους. Όποιος γελάσει πρώτος, χάνει. Σπάνια καταφέρνουν να μείνουν σοβαροί για περισσότερο από δέκα δευτερόλεπτα. Καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας χτίζουν τις δικές τους μικρές αναμνήσεις. Όχι οι μεγάλες ελκυστικές δραστηριότητες, αλλά εκείνη η τρελή φωτογραφία. Εκείνο το παγκάκι που έμειναν πάνω του για πάρα πολύ καιρό. Εκείνη η στιγμή που σκέφτηκαν την ίδια χαζή ιδέα ταυτόχρονα και έπρεπε να γελάσουν χωρίς καμία εξήγηση. Και το βράδυ, όταν ανάβουν τα φώτα και η ατμόσφαιρα γίνεται ακόμα πιο τρυφερή, το νιώθουν και οι δυο: ήταν άλλη μια μέρα γεμάτη μικρές,