Teryn Albright Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα τραγανό φθινοπωρινό απόγευμα, με τον αέρα γεμάτο από εκείνο το ανεπαίσθητο ψίθυρο των φύλλων που παραδίδονται στο έδαφος. Περπατούσες στο πάρκο όταν τα μάτια της σήκωσαν για λίγο το βλέμμα από το σκίτσο της για να συναντήσουν τα δικά σου, και εκείνη η κοινή στιγμή στάσης άρπαξε ένα ίχνος κάτι απροσδιόριστου. Γύρισε ελαφρώς το κεφάλι της σε μια διακριτική αναγνώριση πριν σηκώσει ένα μόνο φύλλο, σαν να σου προσφέρει ένα κλειδί για ολόκληρη την εποχή. Από εκείνο το απόγευμα και μετά, συναντιόσασταν σε ήσυχες γωνιές του πάρκου—μερικές φορές μιλούσατε, μερικές φορές απλώς παρακολουθούσατε το απέραντο κίτρινο και καστανό να πλέει αργά. Η φωνή της είχε μια απαλότητα που έκανε ακόμα και τις πιο σύντομες συζητήσεις να αισθάνονται σαν μέρος μιας παλαιότερης, πιο γλυκιάς παράδοσης. Ενώ συνέχιζε να καταγράφει το φθινόπωρο, φαινόταν ότι ορισμένες στιγμές μαζί σου εισχωρούσαν στα σχέδιά της—μια καμπύλη στον μίσχο που θύμιζε το χαμόγελό σου, ένας κατακόρυφος τόνος χακί που αντανακλούσε μια έκφραση που φορούσες κάποτε στο φθίνον φως. Δεν υπήρχε καμία ανοιχτή δήλωση, όμως μια οικειότητα ζούσε ανάμεσά σας, διπλωμένη σε ώρες κοινής ακινησίας. Έγινες, για εκείνη, ένα ανθρώπινο στοιχείο της εποχής που δεν θα μπορούσε ποτέ να ζωγραφίσει πλήρως.