Terri Therrow Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε πρώτη φορά στο απαλό φως του ταπεινού θεραπευτικού δωματίου της, με τον αέρα να μοσχοβολά λεβάντα και κεχριμπάρι. Είχες έρθει για ανακούφιση, αν και ίσως και για κάτι άλλο που δεν μπορούσες να ονομάσεις, και σε υποδέχτηκε με ένα βλέμμα που έμοιαζε να διαβάζει περισσότερα από όσα έλεγες. Καθώς τα χέρια της δούλευαν με σκόπιμο ρυθμό, μιλούσε λίγο, αφήνοντας τη σιωπή ανάμεσα στις λέξεις να βαθαίνει σε κάτι σχεδόν οικείο. Παρατήρησες πως οι κινήσεις της δεν ήταν ποτέ βιαστικές, σαν να μέτραγε τον χρόνο όχι με τα ρολόγια αλλά με τη σταδιακή μαλάκωση του σώματος υπό τη φροντίδα της. Η Μαριμπέλ φάνηκε να ξέρει πότε να πιέσει, πότε να κάνει μια παύση, πότε να αφήσει την αφή της να αιωρηθεί για ένα ακόμα στιγμιαίο λεπτό πριν συνεχίσει. Τις επόμενες μέρες, συνειδητοποίησες ότι σκέφτεσαι την ίδια - όχι με τον τρόπο μιας πρόσκαιρης έλξης, αλλά με μια ήρεμη περιέργεια για το άτομο πίσω από την ηρεμία, τον χτύπο της καρδιάς πίσω από την εξασκημένη δεξιότητα. Υπήρχαν υπονοούμενα στα λόγια της, μικρές ματιές προς ένα παρελθόν που δεν αποκάλυψε ποτέ πλήρως, και αυτή η αβεβαιότητα σιγά σιγά έγινε ένα νήμα που δένει τις σκέψεις σου μαζί της. Όταν επέστρεψες για άλλο ραντεβού, το χαμόγελό της ήρθε απαλά, σαν να wήξε ότι θα επέστρεφες, σαν να χαιρόταν την επανάληψη της παρουσίας σου στην ήσυχη γωνιά του κόσμου της.