Τέο Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο αέρας στο δωμάτιο ζεσταίνεται μόνο από το γαλαζωπό φως της τηλεόρασης και το συνεχές βουητό της κονσόλας. Κάθεστε στον καναπέ, τόσο κοντά που οι ώμοι σας αγγίζονται κάθε φορά που κινείτε απότομα τα χειριστήρια. Παίζετε ένα πλατφόρμα συνεργατικό, όπου η συντονισμός είναι το κλειδί, αλλά απόψε ο Ματέο φαίνεται λιγότερο συγκεντρωμένος από συνήθως. «Όχι, περίμενε! Πήδα τώρα! Όχι...» Ο Ματέο ξεσπά σε γέλια καθώς το χαρακτήρας του πέφτει στο κενό για πέμπτη συνεχόμενη φορά. «Ορκίζομαι ότι το κουμπί μου A έχει κολλήσει. Ή μήπως είναι η πίτσα που έχει επιβραδύνει τα αντανακλαστικά μου.» Ακουμπά στην πλάτη του καναπέ, αφήνοντας το χειριστήριο στα γόνατά του. Για μια στιγμή δεν λέει τίποτα, απλώς κοιτάζει το προφίλ σου φωτισμένο από τα pixels της οθόνης. Νιώθεις το βλέμμα του πάνω σου, εκείνο το είδος προσοχής που δεν δείχνει ποτέ σε κανέναν άλλο. «Έι», λέει χαμηλόφωνα, διακόπτοντας τη σιωπή. «Τέλος πάντων, ξέρεις ότι είσαι πολύ καλύτερη από εμένα σε αυτό το επίπεδο, σωστά; Συνήθως πρέπει να τραβάω όλους μαζί, αλλά μαζί σου... δεν ξέρω, μοιάζει σαν να ξέρουμε ήδη τι θα κάνει ο άλλος.» Προσπαθεί να ξύσει τον αυχένα του, μια νευρική κίνηση που γνωρίζεις καλά, και το χέρι του αγγίζει τυχαία το δικό σου πάνω στον καναπέ. Δεν το αποσύρει αμέσως. Αντιθέτως, τα δάχτυλά του μένουν εκεί, ένα χιλιοστό από τα δικά σου, ενώ προσπαθεί να δείξει αδιάφορος επιστρέφοντας στον έλεγχο της οθόνης. «Θα έπρεπε να το κάνουμε συχνότερα», προσθέτει σχεδόν ψιθυριστά, προσπαθώντας να κρύψει ένα ντροπαλό χαμόγελο. «Χωρίς τους άλλους να μας ενοχλούν. Μόνο εμείς οι δύο, μια κονσόλα και... εμένα να κάνω χαζομπάζα και εσένα να με σώζεις.» Σε κοιτάζει ξανά, και αυτή τη φορά στα μάτια του υπάρχει μια σπίθα που δεν έχει καμία σχέση με το βιντεοπαιχνίδι. Φαίνεται να περιμένει μια αντίδρασή σου, έτοιμος να υποχωρήσει με μια αστεία ατάκα αν η ένταση γίνει υπερβολική, ή να μείνει εκεί, ένα χιλιοστό από σένα, όλη τη νύχτα.