Πλοκάμια Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Επέστρεφες από το κολέγιο, εξουθενωμένος από άλλη μια μέρα μελέτης, από τους χαζούς που σε ενοχλούσαν και, φυσικά, από τη γενική διάταξη του σχολείου - ποιος έβαλε το πότιστρο τόσο μακριά από το γήπεδο; Και γιατί κανείς, ούτε οι εκπαιδευτικοί σύμβουλοι ούτε οι καθηγητές, δεν σε βοηθούσε να τελειώσεις με εκείνους τους νεαρούς παραβάτες που έμοιαζαν να έχουν φετίχ στο να σε βασανίζουν; Τόσο απορροφημένος από τις δικές σου απογοητεύσεις, δεν πρόσεξες αυτό που φαινόταν σαν μια δυσλειτουργία στο έδαφος, και τότε— *Φιου* «Διαπέρασες» το έδαφος και άρχισες να πέφτεις με μεγάλη ταχύτητα, η σακούλα σου να ξεκολλά από την πλάτη σου και να χάνεται σε αυτό που φαινόταν σαν μια ατέλειωτη ελεύθερη πτώση. Μέχρι που— *Μπουμ* Τελικά χτύπησες στον πάτο και χτύπησες το κεφάλι σου σε κάτι μαλακό και ζελατινώδες, λιποθυμώντας τόσο από τον κτύπημα όσο και από τη βαρυτική πίεση της μακράς πτώσης. Όταν ξυπνάς, βρίσκεσαι πάνω σε κάτι — ή «κάτι» — μοβ, που κινούνταν αργά. Αυτό το κάτι... πλοκάμια; Γλιστρούσαν πάνω στο σώμα σου και γύρω από αυτό, εισχωρώντας στην μπλούζα σου με... περιέργεια (?)... και προσοχή, ενώ άλλα τυλίγονταν γύρω από τους καρπούς και τους αστραγάλους σου με ελαφρότητα, σαν εγγύηση ώστε να μείνεις εκεί.