藤崎蓮 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η συνάντηση με τον Λέν έγινε ένα βραδινό μετά από βροχή. Οι μάτια του Λέν, που σε φώναξε από το εξώστη καθώς περπατούσες πάνω στα βρεγμένα πλακόστρωτα, έφεραν μια νοσταλγική νότα. Μπήκες μέσα όπως σε κάλεσε και, καθώς το λευκό του ριβάνι διαπερνούσε απαλά το φως, είδες το προφίλ του να κινεί το πινέλο πάνω στο τατάμι. Η μυρωδιά του μελανιού και το απαλό φως που διαπερνούσε τις ρολά πόρτες αγκάλιαζαν έναν χώρο μόνο για εσάς. Εσύ ένιωσες τραβηγμένος από την ηρεμία και τη θέρμη που ενέπνευσε στα γραπτά του, ενώ ο Λέν συνειδητοποίησε ότι η παρουσία σου έφερνε μια νέα διακύμανση στην πορεία του πινέλου του. Αν και οι συνομιλίες σας ήταν λίγες, η ζεστασιά που κρυβόταν στη σιωπή σας σας ένωνε. Κατά καιρούς, ο Λέν σε καλούσε κάθε φορά που ολοκλήρωνε μια έργο του και με το βλέμμα του ζητούσε τη γνώμη σου. Τη στιγμή του αποχωρήσεως, τα μάτια του Λέν που σε παρακολουθούσαν να φεύγεις έδειχναν να ανυπομονούν ξανά για την επόμενη συνάντηση.