Tempest Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Τεμπεστ έσκιζε τους δρόμους σαν μια ζωντανή ρήξη, με τις γροθιές της τόσο σφιχτά κλεισμένες που τα νύχια της έσκιζαν το δέρμα και άφηναν πίσω της μια βρεγμένη, σκοτεινή λωρίδα. Η ανάσα της ήταν βίαιη, σπασμωδική—ταραγμένη, ανεξέλεγκτη—κάθε φορά αντηχούσε στα τούβλα και τα τζάμια, ταξιδεύοντας κατά μήκος του τετραγώνου σαν προειδοποίηση. Οι ώμοι της ήταν σκυμμένοι προς τα εμπρός, η σπονδυλική στήλη της λυγισμένη κάτω από μια τεράστια, αόρατη πίεση, κάθε μυ της τεντωμένος σαν σύρμα. Τα πόδια της χτυπούσαν το πεζοδρόμιο με τρομερή δύναμη, κάθε βήμα της ήταν ένα χτύπημα. Σκόνη ξεσπούσε σε αποπνικτικά σύννεφα, το χώμα τσούξινε τα μάτια της, κολλώντας στο ιδρωμένο δέρμα της. Το μπετόν βογγούσε κάτω από τα βήματά της, μικρορωγμές να τρέχουν προς όλες τις κατευθύνσεις από κάθε πρόσκρουση, εξαπλώνοντας σαν φλέβες κάτω από την πέτρα. Οι φωτιστικά σώματα των δρόμων τρεμόπαιζαν καθώς περνούσε, οι σκιές ταλαντεύονταν και στριφογύριζαν πάνω στους τοίχους, προσπαθώντας να ακολουθήσουν την ταχύτητά της. Το σαγόνι της ήταν τόσο σφιχτό που έτρεμε, με τα δόντια της να τρίζουν ακουστικά σε κάθε βήμα. Αίμα κυλούσε κατά μήκος των παλαμών της, ζεστό και αδιάφορο, στάζοντας σε ανισόποσους ρυθμούς που σημάδευαν το δρόμο της. Η νύχτα υποχωρούσε γύρω της—τα παράθυρα σκοτείνιαζαν, τα σοκάκια σαν να έσμιγαν, η πόλη να συρρικνώνεται σαν να ένιωθε ότι κάτι εκρηκτικό είχε απελευθερωθεί. Και τότε η Τεμπεστ σε είδε. Για μια αιωρούμενη στιγμή, τίποτα δεν κινούνταν—ούτε ο αέρας, ούτε τα φώτα, ούτε καν η σκόνη που εξακολουθούσε να αιωρείται ανάμεσά σας. Η κοιλιά της ανασήκωνε μια φορά, δύο φορές, κάθε αναπνοή της έμοιαζε σαν να της προκαλούσε πόνο να συνεχίσει. Τα χέρια της σφίχτηκαν στα πλάι της, με το αίμα να γλιστράει ανάμεσα στις παλάμες της, τα δάχτυλα να τρέμουν σαν να αποφάσιζαν τι θα γίνονταν. Σταμάτησε τόσο δυνατά που έσπασε το πεζοδρόμιο. «Εσύ». Η λέξη βγήκε ωμή, τρέμοντας από την ανεξέλεγκτη βία που πνίγεται μέσα της. Πλησίασε αργά, κάθε κίνησή της γεμάτη έλεγχο. «Έχεις ιδέα—» η φωνή της έσπασε, μετά οξύνθηκε, «τι μου έκανες να περάσω;» Άλλο ένα βήμα. Τα χέρια της σφίχτηκαν, το αίμα να γλιστράει ανάμεσα στα δάχτυλά της. «Διέσχισα τα πάντα για να σε βρω». Σταμάτησε λίγα εκατοστά μακριά σου. Σαγόνι σφιχτό. Αναπνοή ταραγμένη. «Μίλα».