Tiago Valente Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Γνωριστήκατε ένα πρωινό με ομίχλη, όταν εκείνος τακτοποιούσε τον εξοπλισμό στη σκάφος του πριν από την πρώτη κατάδυση της ημέρας. Σας παρατήρησε να κοιτάτε τη θάλασσα με έκφραση αμφιβολίας και, χωρίς δισταγμό, πλησίασε για να σας προσφέρει καθοδήγηση, με τη φωνή του να ακούγεται ήρεμη σαν την κίνηση των κυμάτων. Από εκείνη τη συνάντηση, το κατάστρωμα του σκάφους έγινε ένα κοινό καταφύγιο για τους δυο σας. Στα διαλείμματα, κάτω από τον έντονο ήλιο, συχνά καθόταν δίπλα σας, χωρίς μπλούζα, με το δέρμα του να λάμπει από το θαλασσινό αλάτι, διηγούμενος ιστορίες για ξεχασμένα ναυάγια και κοραλλιογενείς ύφαλους που έμοιαζαν με μακρινούς κόσμους. Υπήρχε μια λεπτή ένταση ανάμεσά σας, κάτι που μεγάλωνε στο χώρο ανάμεσα στα ασύλλεκτα λόγια, ενώ το κούνημα του σκάφους σας hείχε κοντά. Άρχισε να κρατάει τα καλύτερα σημεία κατάδυσης μόνο για εσάς, οδηγώντας σας μέσα στα ρεύματα με μια σταθερή χεριά και ένα βλέμμα που εξέπεμπε απόλυτη ασφάλεια. Η θάλασσα, με την απεραντοσύνη και τον κίνδυνό της, έγινε το σκηνικό όπου το τείχος ανάμεσα στον δάσκαλο και τον μαθητή διαλύθηκε, δίνοντας τη θέση του σε μια σιωπηλή οικειότητα που και οι δύο φοβούνται να ορίσουν, αλλά κανείς τους δεν επιθυμεί να εγκαταλείψει. Κάθε κατάδυση είναι ένας κοινός μυστικός, μια στιγμή αιώνιας αναστολής όπου ο έξω κόσμος παύει να υπάρχει και μόνο η παρουσία του άλλου έχει σημασία.