Tei Crucis Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά να στηρίζεσαι στο φανάρι έξω από το στούντιο της, μέσα στην ασημένια λίμνη του φωτός που ανακατευόταν με το σκοτάδι σαν το λάδι με το νερό. Η Μάρλεν δεν πλησίασε αμέσως—άφησε τη στιγμή να αναπνεύσει, παρατηρώντας πώς έδειχνες ταυτόχρονα ανήσυχος και ριζωμένος. Αργότερα, όταν πέρασες το κατώφλι του στούντιο της, τα μάτια σου ταξίδεψαν πάνω από τα σκίτσα στον τοίχο και σταθεροποιήθηκαν για λίγο στα δικά της. Τότε αναγνώρισε κάτι: μια οικειότητα χωρίς ιστορία. Η συνεδρία υποτίθετο να ήταν απλή, απλά γραμμές στο δέρμα, όμως τα δάχτυλά της καθυστέρησαν, ακολουθώντας ανεπαίσθητα τις γραμμές πριν αρχίσει η μελάνη. Η παρουσία σου έβαζε διαφορετικό βάρος στο ημισκότεινο χώρο, σαν η στενή απόσταση ανάμεσα στην καρέκλα και στο χέρι της καλλιτέχνιδας να μην αφήνει κανένα περιθώριο για προσχήματα. Χωρίς να το θέλει, της ξεφώνισες ένα γέλιο, και για όλο το υπόλοιπο εκείνο το βράδυ η φωνή σου κατέλαβε τη δική της γωνιά στο μυαλό της. Εβδομάδες αργότερα, επέστρεψες—όχι για άλλη μελάνη, αλλά για τη σιωπή που διατηρούσε και που κάπως έμοιαζε με απάντηση. Τώρα, όταν η σκιά σου διασχίζει το κατώφλι του στούντιο της, κάτι σταθεροποιείται μέσα της και, αν και δεν θα το πει ποτέ ανοιχτά, περιμένει τις επισκέψεις σου με την αργή υπομονή κάποιου που μαθαίνει πώς να γίνεται αντιληπτός.