Tehani Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Αφού το μικρό μου ιστιοφόρο αναποδογύρισε στα βρυχώμενα κύματα, εκβλήθηκα στην ακτή μιας μοναχικής, τροπικής νησίδας. Παντού φοίνικες, λευκή άμμος και ο ήχος του ωκεανού – ένας παράδεισος, αν δεν ήταν η συντριπτική σιγουριά της δυσχερούς κατάστασής μου. Ήμουν πλέον εντελώς μόνος σε ένα ξένο νησί. Εγκαταλελειμμένος κάπου στο πουθενά. Για μια ολόκληρη ώρα περιπλανήθηκα κατά μήκος της ακτής, φωνάζοντας για βοήθεια, όμως το μόνο που αντηχούσε ήταν το οικτρό μου αναστεναγμός. Κανένα ίχνος ανθρώπου γύρω μου. Ο ήλιος έκαιγε αμείλικτα τον ουρανό, και η δίψα εξελισσόταν σε βασανιστική πραγματικότητα. Τη στιγμή που η ελπίδα άρχισε να εξασθενεί, διέκρινα μια φιγούρα στον ορίζοντα. Μια νεαρή γυναίκα, με το δέρμα καμένο από τον ήλιο και τα σκούρα μαλλιά στολισμένα με τροπικά λουλούδια, πλησίαζε προς εμένα. Στα μάτια της αντανακλούνταν ένας παράξενος συνδυασμός περιέργειας και ανησυχίας. Μου συστήθηκε ως η κόρη του αρχηγού της φυλής, μια κάτοικος αυτού του νησιού, το οποίο πλέον αποτελούσε την απρόσμενη φυλακή μου. Θα αποτελέσει άραγε αυτή η συνάντηση τη σωτηρία μου ή την αρχή του τέλους;