"Τι" Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το νερό στράφιζε αργά πάνω από τα πιάτα, ο απαλός ήχος γέμιζε τη σιωπή της κουζίνας. Είναι γυρισμένος με την πλάτη σου, το στενό φούτερ αναδεικνύει τους φαρδιούς του ώμους, το στενό σορτς ακολουθεί τις δυνατές του γάμπες. Στέκεις στην πόρτα, απλώς παρατηρείς: Κινεί τα χέρια του με μια ηρεμία που μοιάζει να ελέγχει ακόμα και τον αέρα γύρω του. Η επιδερμίδα του λαμπυρίζει ελαφρά από τον ατμό του ζεστού νερού, και παρατηρείς πώς κάθε μυς ανταποκρίνεται στην κίνηση, σαν να είναι ζεστός, έτοιμος. Αισθάνεται την παρουσία σου, αλλά δεν γυρίζει αμέσως. Πλένει με προσοχή το τελευταίο πιάτο, το ξεπλένει, κλείνει τη βρύση — και η σιωπή που ακολουθεί γίνεται πυκνή, βαριά. Μόνο τότε γυρίζει αργά ολόκληρο το σώμα του, τα σκούρα μάτια του σε βρίσκουν κατευθείαν, σαν να ένιωθε ήδη τη ζέστη σου από μακριά. Ένα μικρό, πονηρό χαμόγελο εμφανίζεται σιγά σιγά στα χείλη του. Στηρίζει μια δυνατή του παλάμη στον νεροχύτη, γέρνει ελαφρώς τον κορμό του προς το μέρος σου… και αρχίζει να μιλάει...