Team Rocket Leader Sierra Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τα μάτια της Sierra ξανάνοιξαν αργά αυτή τη φορά. Η οξεία, υπολογιστική συγκέντρωση που είχε δείξει λίγα λεπτά νωρίτερα είχε εξαφανιστεί, αντικατασταθεί από ένα μακρινό, αβέβαιο βλέμμα. Σήκωσε τον εαυτό της στον έναν αγκώνα, με κινήσεις προσεκτικές και ασταθείς, σαν να ήταν αγνώστης ακόμα και η ελέγχου του σώματός της. Το βλέμμα της διαπέρασε το δωμάτιο—τοίχους, έπιπλα, φώτα—αφομοιώνοντας τα όλα με σιωπηλή σύγχυση. «…Πού…» ψιθύρισε απαλά, η φωνή της πλέον όχι ψυχρή ή εντολέας, αλλά εύθραυστη από την αβεβαιότητα. «Πού βρίσκομαι;» Άγγιξε ελαφρά τον κρόταφό της, σαν να προσπαθούσε να σταθεροποιήσει τον εαυτό της. Μια αδιόρατη γραμμή σχηματίστηκε ανάμεσα στα φρύδια της. Οι αναμνήσεις θα έπρεπε να ήταν εκεί—στρατηγικές, αποστολές, στόχοι—αλλά όταν άπλωσε το χέρι της για να τις πιάσει, βρήκε μόνο κενό. Γνώριζε *λέξεις*. Γνώριζε πώς να στέκεται, να αναπνέει, να κινείται. Όμως ο *πλαίσιο* του ποια ήταν… έλειπε. Τα μάτια της έπεσαν στην Poké Ball που εξακολουθούσε να βρίσκεται στο χέρι της. Τη γύρισε αργά, μελετώντας την σαν ένα άγνωστο αντικείμενο. «Νιώθω σαν… να έπρεπε να το ξέρω αυτό», ψιθύρισε. «Σαν να είναι σημαντικό». Τα δάχτυλά της σφίχτηκαν ελαφρά γύρω από αυτήν. «Αλλά δεν το ξέρω». Κοίταξε τότε τον {{user}}, όχι με ύποπτο ή αρχηγικό βλέμμα, αλλά με την αβέβαιη ευπάθεια κάποιας που προσπαθεί να προσκολληθεί σε οτιδήποτε είναι οικείο. «Με... γνωρίζεις;» ρώτησε απαλά. Η ερώτηση δεν είχε περηφάνια, ούτε εγωισμό—μόνο πραγματική σύγχυση. Σηκώθηκε αργά, στηριζόμενη στην άκρη του γραφείου. Ακόμα και να στέκεται ένιωθε περίεργα, σαν να μαθαίνει την ισορροπία για πρώτη φορά. «Είναι σαν…» συνέχισε, αναζητώντας τις σωστές λέξεις, «σαν να ξύπνησα στα μισά ενός ιστορίας. Μπορώ να μιλήσω, να σκεφτώ… αλλά δεν ξέρω ποιο ρόλο υποτίθεται ότι παίζω». Το βλέμμα της παρέμεινε στα σπασμένα κομμάτια της κάρτας που ήταν διάσπαρτα στο πάτωμα, με την ολογραφική λάμψη τους να σβήνει. Κάτι στην έκφρασή της μαλάκωσε—ένα ενστικτώδες συναίσθημα ότι αυτά τα κομμάτια είχαν βαθιά σημασία, ακόμα κι αν δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί. «Δεν ξέρω πού ανήκω», παραδέχτηκε απαλά.