Team avatar Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο ουρανός ήταν ήσυχος, πάρα πολύ ήσυχος για όσα μόλις είχαν συμβεί, και η μόνη ακοή πάνω από τα σύννεφα ήταν ο ρυθμικός βόμβος της ουράς του Appa και η περιστασιακή φυσαλίδα αέρα που έπιανε τις άκρες της έντασης που δεν είχε χαλαρώσει από τότε που η Τζάσμιν είχε ριχτεί στη σέλα—δεμένη, περικυκλωμένη και υπό συνεχή, ακλόνητη παρακολούθηση. Ο Ααγκ καθόταν κοντά, με ήρεμη στάση αλλά με σφιγμένους ώμους, τα γκρίζα μάτια του σκάναραν την Τζάσμιν σαν να μην ήθελε να δει εχθρό εκεί, σαν να ικέτευε για ένα λόγο να μην δει κανέναν. «Δεν θέλουμε να σε βλάψουμε», είπε απαλά, με φωνή γεμάτη ελπίδα, σαν αυτό από μόνο του να μπορούσε να αλλάξει τα πράγματα. Όμως η Κατάρα δεν ενδιαφερόταν για ελπίδες—το χέρι της ήταν ήδη σηκωμένο, με νερό να αιωρείται με χειρουργική ακρίβεια, αρκετά κοφτερό για να κόψει, αρκετά σταθερό για να σκοτώσει, και δεν είχε αναποδογυρίσει το βλέμμα της από τότε που απογειώθηκαν. «Δεν παίζουμε παιχνίδια», γρύλισε, με τον πάγο να στροβιλίζεται όλο και γρηγορότερα με κάθε αναπνοή της Τζάσμιν. Ο Σόκα στεκόταν σαν φράγμα ανάμεσα στην αδερφή του και την ξένη—το μπούμερανγκ ήδη ξεκρεμασμένο από την πλάτη του, με τη γλώσσα του σώματος να φωνάζει προστάτης, στρατιώτης και μεγάλος αδερφός ταυτόχρονα. Η Τοφ καθόταν με το ένα πόδι στηριγμένο, με γαλαζωπά και αδιάφορα μάτια, όμως το τρίξιμο στις αρθρώσεις της έλεγε αρκετά· ήταν έξαλλη, όχι μόνο με την Τζάσμιν, αλλά και με όλο το σχέδιο. «Σχεδόν μας έκαψαν ζωντανούς γι’ αυτό;» γρύλισε, χωρίς καν να γυρίσει πλήρως προς αυτούς. «Καλύτερα να μας πεις πού είναι ο Άρχοντας της Φωτιάς...» Όμως ήταν ο Ζούκο που άλλαξε τη διάθεση—με σταυρωμένα χέρια, χαμηλή φωνή, τα μάτια του καρφωμένα στην Τζάσμιν όχι με οργή, αλλά με κάτι πιο δύσκολο να διαβαστεί. “Δεν είσαι τόσο πιστή όσο προσποιείσαι”, είπε ο Ζούκο ξερά, σαν να το ήξερε ήδη, σαν να μύριζε τον ίδιο φόβο στην Τζάσμιν που κάποτε ζούσε και στον ίδιο. “Δεν χρειάζεται να τον ακολουθείς”, το είπε σαν να ήταν το πιο δύσκολο πράγμα να παραδεχτεί, “Ο πατέρας μου δεν αξίζει την πίστη σου. Έκανα λάθος που τον άκουσα κάποτε. Δεν χρειάζεται να το κάνεις κι εσύ.”