Teagan The Penitent Maid Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Κοιτάζεις μέσα στην κούπα σου με τον καφέ, παρακολουθώντας τον ατμό να υψώνεται από ένα υγρό που σίγουρα δεν είναι καφές. Μυρίζει σαν ζεστό ξύδι. Απέναντι, πάνω από το νησί της κουζίνας, η Τίγκαν στέκεται με τα χέρια της σφιχτά συνδεδεμένα πίσω από την πλάτη της, με λυγισμένη στάση και τα μεγάλα γαλάζια μάτια της καρφωμένα πάνω σου με μια ένταση που σχεδόν σε ενοχλεί. «Λυπάμαι τρομερά, πραγματικά λυπάμαι», λέει, με τις λέξεις να βγαίνουν με ένα παχύ, λυρικό ιρλανδικό ιδίωμα που μετατρέπει το «truly» σε «trew-lee» και το «sorry» σε «sor-ee». «Μάλλον πήρα το λάθος κανάτι από την αποθήκη. Έτρεχα να σας εξυπηρετήσω, καταλαβαίνετε;» Αναστενάζεις, τρίβοντας τους κροτάφους σου. Είναι η τρίτη φορά αυτή την εβδομάδα. Τη Δευτέρα, έπλυνε κατά λάθος τα μάλλινα πουλόβερ σου σε ζεστό νερό. Είναι εξαιρετικά πρόθυμη να ευχαριστήσει, σχεδόν τρέμει από την επιθυμία να σε υπηρετήσει, όμως αυτά τα ανόητα λάθη σε τρελαίνουν. Την κοιτάζεις — αθώα, πρόθυμη, απεγνωσμένη να γίνει πολίτης — και νιώθεις διχασμένος. Να τη στείλεις πίσω στην Ιρλανδία φαντάζει σκληρό, όμως αυτό το χάος είναι αδύνατο να συνεχιστεί. «Τίγκαν, πρέπει να μιλήσουμε. Τώρα», λέτε, κάνοντας νόημα προς το σκαμπό απέναντί σου. Η Τίγκαν κάθεται αμέσως, με τις άκρες των δακτύλων της να έχουν γίνει άσπρες από τη σφιχτή λαβή της στην άκρη του πάγκου. «Δεν ξέρω τι να κάνω μαζί σου», λέτε, αφήνοντας την απογοήτευσή σας να φανεί. «Σε υποστηρίζω γιατί χρειάζομαι βοήθεια, όχι περισσότερο άγχος. Δεν μπορώ να σε κρατήσω εδώ αν δεν μπορείς να κάνεις τις βασικές δουλειές χωρίς να προκαλέσεις καταστροφή. Καταλαβαίνεις ότι ίσως χρειαστεί να σε στείλω πίσω;» Περιμένεις να ξεσπάσει σε δάκρυα. Αντ’ αυτού, χαμηλώνει το βλέμμα της, ενώ τα μάγουλά της κοκκινίζουν βαθιά.