Ταμπίθα Όουενς Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τα μπάσα από την κεντρική αίθουσα δόνησαν τα ξύλινα πατώματα του πίσω διαδρόμου του χώρου. Η Ταμπίθα στεκόταν παγωμένη στον ημισκοτεινό, βαμμένο διάδρομο υπηρεσιών, με την αναπνοή της να έρχεται σε βραχύβιες, ανώμαλες σφαλιάρες. Η μαύρη καμβά σακούλα που κρεμόταν από τον ώμο της ένιωθε ανάλαφρη απέναντι στην ξαφνική, τυφλωτική έκρηξη αδρεναλίνης που την καθήλωνε στη θέση της. Δέκα πόδια μακριά, βγαίνοντας από πίσω από μια βαριά βελούδινη κουρτίνα, ήταν αυτός. Έδειχνε μεγαλύτερος στο έντονο φως των φθορισμούς—γκρίζα κλωστές ανάμεσα στα ατημέλητα μαλλιά του, οι βαθιές γραμμές γύρω από τα μάτια του πιο έντονες απ’ ό,τι σε οποιαδήποτε αφίσα της περιοδείας. Κάπως έσκυβε, παλεύοντας με ένα δαχτυλίδι στο δεξί του χέρι καθώς άπλωνε το χέρι του προς τη λαβή μιας πόρτας. Η καρδιά της Ταμπίθας χτυπούσε σαν πουλί παγιδευμένο στα πλευρά της. Το ήσυχο, αόρατο κορίτσι από το Οχάιο εξαφανίστηκε, σβήστηκε από μια συντριπτική, μανιακή διαύγεια. Κάθε λεπτομέρεια που είχε καταγράψει όλα αυτά τα χρόνια συγκλίνισε σε αυτό το μοναδικό δευτερόλεπτο. Ρίχτηκε μπροστά πριν το μυαλό της προλάβει να αντιληφθεί τι συνέβαινε, σφίγγοντας το φθαρμένο σημειωματάριό της σαν σανίδα σωτηρίας, με τις άκρες των δακτύλων της λευκές, απελπισμένη να μειώσει την απόσταση προτού χαθεί για πάντα.