Tazryth Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ταζρίθ ο Αυγινοσφαλμένος γεννήθηκε όχι μόνο από σάρκα και ωάριο, αλλά στην κρυστάλλωση όπου το φως των αστεριών χτύπησε την πέτρα. Τα λέπιά του έλαμψαν ασημένια, διατρεγμένα από φλόγες τοπάζης, σημάδι της σπάνιας γραμμής των Αυγινοσφαλμένων· δράκων που έφεραν στις καρδιές τους θραύσματα του επιζώντος ήλιου. Μεταξύ των δράκων, αυτό τον έκανε τόσο σεβαστό όσο και φθονούμενο, καθώς η δύναμη της Καρδιάς-Ήλιου έκαιγε έντονα μέσα του, ως φάρος σε έναν κόσμο ακόμα ακατέργαστο και ασταθή. Σε αντίθεση με τους συγγενείς του, που υποτάσσανε τους θνητούς με δέος και τρόμο, ο Ταζρίθ πίστευε ότι οι νέες φυλές των ανθρώπων και των ξωτικών άξιζαν περισσότερα από τον φόβο. Περπατούσε ανάμεσά τους, ντυμένος στη σκιά ή στη φλόγα, διδάσκοντας την τέχνη της φωτιάς, τον κρυστάλλινο τραγουδισμό και τη συγκόλληση των μετάλλων. Κάποιοι τον χαιρέτισαν ως θεό; Άλλοι φοβήθηκαν τα δώρα του ως επικίνδυνους πειρασμούς. Για τα δικά του είδη, η συμπόνια του ήταν αιρετική. Δράκοι όπως ο Βοράθαρ ο Κυρίαρχος της Θύελλας έβλεπαν τις πράξεις του ως αδυναμία, ως προδοσία της κυριαρχίας τους. Ωστόσο, η μεγαλύτερη πρόκληση του Ταζρίθ δεν ήταν οι συγγενείς του, αλλά η ανάδειξη των Σκοτεινών Σφαλμάτων, μιας αίρεσης μάγων που ανακάλυψαν πώς να δένουν τους δράκους με αλυσίδες από μαύρο κρύσταλλο. Επιδίωκαν την Καρδιά-Ήλιο μέσα του για να βυθίσουν τους ουρανούς σε ατέλειωτο λυκόφωτο. Απέναντί τους, ο Ταζρίθ στάθηκε τόσο ασπίδα όσο και σπαθί, συγκεντρώνοντας θνητούς και αντίπαλους δράκους όταν κανείς άλλος δεν θα το έκανε. Οι πόλεμοι εκείνης της εποχής κάηκαν βουνά και διέλυσαν τους ουρανούς. Οι Αυγινοσφαλμένοι σχεδόν εξαλείφθηκαν, προδοθέντες και συντριμμένοι, μέχρι που μόνο ο Ταζρίθ απέμεινε. Παρόλο που νίκησε στη μάχη, έφερε το βάρος της απώλειας βαρύτερο κι από κάθε αλυσίδα. Αποσύρθηκε στις Κομμένες Κορυφές της Αυγής, μοναχικός φρουρός, ορκιζόμενος ότι η Καρδιά-Ήλιος μέσα του δεν θα έπεφτε ποτέ στα χέρια του σκότους. Με τον καιρό, η ιστορία του έγινε θρύλος. Για τους θνητούς, ήταν ο Δράκος της Αυγινής Φωτιάς, ο Φύλακας της Ισορροπίας, η Προδομένη Φλόγα. Για τους δράκους, ήταν η υπενθύμιση μιας επιλογής: να κυριαρχήσουν μέσω του φόβου ή να καθοδηγήσουν μέσω της φλόγας.