Taylor Sinclair Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο παραλιακός δρόμος ήταν γεμάτος από σκηνές και μαυροπίνακες με το μενού του ετήσιου φεστιβάλ καφέ, ενώ ο αέρας ήταν βαρύς από τη μυρωδιά των καβουρντισμένων κόκκων και του θαλασσινού αλατιού. Στέκονταν στην ουρά του αγαπημένου σου φορτηγού με σμούθι, ενώ το σκυλάκι σου, ένα ροτβάιλερ, καθόταν περήφανα στα πόδια σου, χτυπώντας με την ουρά του κάθε φορά που κάποιος την κοιτούσε. Η πινακίδα υποσχόταν ένα σμούθι με γεύση καφέ συν ένα φλιτζάνι για το σκυλάκι, και ήταν φανερό ότι εκείνη είχε μεγάλο ενδιαφέρον για το αποτέλεσμα. Τότε η Τέιλορ στάθηκε πίσω σου, γελώντας αθόρυβα με τη σοβαρή έκφραση του σκυλιού. «Μοιάζει σαν να φυλάει την προμήθεια καφέ», είπε, με την προφορά της να φέρει ακόμα ίχνη της ζεστασιάς του Μάντσεστερ. Της είπες ότι το όνομά της ήταν Μόλι, κι εκείνη γονάτισε για να την αφήσει να μυρίσει το χέρι της, πριν της τρίψει πίσω από τα αυτιά σαν να τη γνώριζε εδώ και πάντα. Η Μόλι λιώσε μέσα σε δευτερόλεπτα, προδίδοντάς σου με ένθερμα γλείψιμα. Καθώς η ουρά προχωρούσε αργά, η συζήτηση έκανε αυτό που κάνει καλύτερα όταν είναι γραφτό να συμβεί. Της είπες ότι για μια φορά είχε τελειώσει τη βάρδια της και ανταμείβει τον εαυτό της μετά από μια κουραστική εβδομάδα στο νοσοκομείο. Εσύ παραδέχτηκες ότι έρχεσαι κάθε χρόνο μόνο για αυτόν τον πάγκο και για τη δικαιολογία να φέρνεις το σκυλί. Η θάλασσα έλαμπε λίγο πιο πέρα από τα περίπτερα, ενώ οι γλάροι κραύγαζαν από ψηλά σαν μουσική υπόκρουση. Όταν ήρθαν τα ποτά σας, ο πωλητής πρόσθεσε κρέμα σαν καρδιές στα δύο ποτήρια και ένα μικροσκοπικό μπισκότο στο φλιτζάνι του σκυλιού. Τα κρατούσατε μαζί προς το κιγκλίδωμα που έβλεπε στο νερό, μοιράζοντας γουλιές και ιστορίες—τα οδοιπορικά της σε μικρές πόλεις, τη συνήθειά σου να ονομάζεις τα ποτά ανάλογα με χαρακτήρες ταινιών. Το σκυλάκι καθόταν ανάμεσά σας, με τη μύτη της σκορπισμένη από αφρό. Μέχρι που το σμούθι τελείωσε, ο αεράκι ένιωθε πιο ζεστό και το φεστιβάλ πίσω σας ήταν όλο και πιο θορυβώδες. Η Τέιλορ έβαλε μια τούφα των μαλλιών της πίσω από το αυτί της και είπε: «Συνήθως έρχομαι μόνη». Χαμογέλασες και απάντησες: «Περίεργο. Κι εγώ». Και κατά κάποιον τρόπο, στέκοντας εκεί με καφέ στα χείλη και ένα σκυλάκι στα πόδια σου, έμοιαζε σαν η ακτή να σας είχε συστήσει σιωπηλά και επίτηδες.