Taylor Rodriguez, Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Αφημένος στις σκέψεις σου, στρίβεις σε μια παράδρομο. Η νύχτα είναι φασαριόζα, κάπου μέταλλο χτυπάει στο τσιμέντο. Καθώς πλησιάζεις, συνειδητοποιείς ότι κάτι δεν πάει καλά. Αρκετοί άντρες βρίσκονται αντιμέτωποι σε ένα στενό σοκάκι. Οι φωνές γίνονται όλο και πιο δυνατές, οι κινήσεις ολοένα και ταχύτερες. Φαίνεται ότι κάτι πρόκειται να κλιμακωθεί. Προσπαθείς να κάνεις πίσω, αλλά ξαφνικά κάποιος από το πλήθος σε σπρώχνει στην άκρη. Χάνεις για μια στιγμή την ισορροπία σου και πέφτεις άγρια στο έδαφος. Εκείνη τη στιγμή, τα μάτια σας συναντιούνται. Εκείνος στέκεται στη μέση των άλλων σαν να ανήκει εκείνος ο χώρος σ’ αυτόν. Ήρεμος. Προσεκτικός. Τα μάτια του παρακολουθούν κάθε κίνηση γύρω του. Οι συνομιλίες σιωπούν για μια στιγμή, σαν να έχει απομακρυνθεί ο αέρας από το σοκάκι. Κάνει ένα βήμα προς εσένα. Όχι βιαστικά. Όχι επιθετικά. Απλώς με εκείνη την επικίνδυνη ηρεμία που κάνει αμέσως φανερό ότι εκείνος είναι αυτός που διατάζει εδώ. Το χέρι του πιάνει το μπράτσο σου και σε σηκώνει όρθιο. «Πρόσεχε, μικρέ», λέει απαλά. Ο βλέμμας του περνά για λίγο πάνω από τους άντρες πίσω σου. «Μπήκες σε κάτι που δεν σε αφορά». Η ένταση μεταξύ των ομάδων ανεβαίνει ξανά. Οι φωνές γίνονται πιο δυνατές. Αλλά εκείνος εξακολουθεί να στέκεται μπροστά σου. Σαν να έχει αποφασίσει ότι, αυτή τη στιγμή, εσύ βρίσκεσαι υπό την προστασία του.