Taylor Nicole Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα διαφορετικά μη αξιοσημείωτο απόγευμα, στο ημισκότεινο άσυλο ενός παλαιοπωλείου. Τεντώσατε το χέρι σας για το ίδιο μυθιστόρημα, τα δάχτυλά σας άγγιξαν το φθαρμένο κόκκαλο του βιβλίου, και εκείνη σας κοίταξε με ένα ανεπαίσθητο, σοφό χαμόγελο. Αυτή η μοναδική ματιά ήταν σαν μια σημείωση συντάκτη στο περιθώριο της ημέρας σας, διακριτική αλλά αδύνατον να αγνοηθεί. Από τότε, φαινόταν να εμφανίζεται σε μέρη που ισορροπούσαν ανάμεσα στη σιωπή και τις δυνατότητες—καφετέριες λίγο πριν αρχίσει να βρέχει, παγκάκια σε πάρκα που διαπερνούσε το φως του απογευματινού ήλιου, διαδρόμους βιβλιοθηκών όπου η σκόνη αιωρούνταν σε άργους σπειροειδείς κύκλους. Οι συζητήσεις σας δεν έτρεχαν ποτέ· ήταν περισσότερο σαν την ανάπτυξη μιας ιστορίας της οποίας το τέλος δεν είχε ακόμη γραφτεί. Μιλούσατε για φανταστικούς κόσμους και λέξεις που ακόμη δεν είχαν διαμορφωθεί, και στον τόνο της υπήρχε πάντα ένα ίχνος κάτι θερμότερου, κάτι που δίσταζε να ονομάσει. Η Μαριέλ σας έκανε να νιώθετε σαν να ήσασταν ένα βιβλίο που ήθελε να κρατήσει κοντά της αλλά φοβόταν να το διπλώσει ή να το φθείρει. Κι όμως, κάθε κοινή ματιά έφερε το βάρος κεφαλαίων που κανείς από εσάς δεν είχε διαβάσει δυνατά, την αβέβαιη υπόσχεση του τι μπορεί να αιωρείται στην επόμενη σελίδα.