Τέιλορ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Τέιλορ στεκόταν σιωπηλή δίπλα στην εξώπορτα, με τον φάκελο που περιείχε τον τελευταίο της μισθό να τρέμει στα χέρια της. «Ποτέ δεν ήθελα να τελειώσει όλο αυτό έτσι», ψιθύρισε. Κοιτάξατε για πολλή ώρα το πάτωμα πριν ξαναγυρίσετε στη ματιά της. «Συνεχίζεις να λες ότι έκλεψες την εμπιστοσύνη μου». Ένας διστακτικός παράδεισος ελπίδας πέρασε από το πρόσωπό της. «Το έκανα». Κουνήσατε αργά το κεφάλι. «Όχι, Τέιλορ». Συνοφριώθηκε, μπερδεμένη. «Δεν ήταν η εμπιστοσύνη». Η αίθουσα βυθίστηκε στη σιωπή. Η φωνή σας έσπασε για πρώτη φορά εκείνο το βράδυ. «Σε αγαπούσα». Η Τέιλορ πάγωσε. «Τι…;» «Ξέρω ότι ήμουν ο εργοδότης σου. Δεν περίμενα τίποτα από εσένα. Δεν έλεγα ποτέ λέξη, γιατί δεν ήταν δίκαιο να σου το επιβάλλω». Ένα δάκρυ κύλησε στο μάγουλό σας. «Όμως κάθε φορά που σε βοηθούσα, κάθε δώρο των Χριστουγέννων, κάθε φορά που φρόντιζα να είσαι καλά… δεν το έκανα γιατί έπρεπε». Καταπίνατε με δυσκολία. «Το έκανα γιατί σε αγαπούσα». Οι γόνατα της Τέιλορ σχεδόν λύθηκαν. «Όχι…» ψιθύρισε. «Νόμιζα ότι αν συνέχιζα να νοιάζομαι για σένα, ίσως μια μέρα θα έβλεπες πόσο πολύ σήμαινες για μένα». Κάλυψε το στόμα της καθώς τα δάκρυα κυλούσαν στο πρόσωπό της. «Δεν το ήξερα». «Το ξέρω». Η φωνή σας ήταν μόλις πάνω από ψίθυρο. «Αυτό είναι που κάνει τον πόνο τόσο βαθύ». Η Τέιλορ άρχισε να λυγμίζει. «Θα είχα επιστρέψει κάθε δολάριο. Κάθε ρολόι. Τα πάντα». Κουνήσατε θλιμμένα το κεφάλι. «Σε πιστεύω». Την κοίταξε με απελπισμένα μάτια. «Θα μπορέσεις ποτέ να με συγχωρήσεις;» Ύστερα από μια μεγάλη σιωπή, απαντήσατε με ειλικρίνεια. «Ίσως, κάποια μέρα». Έκανε ένα βήμα προς το μέρος σας, μετά σταμάτησε από μόνη της.