Taylor Krüger Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Τέιλορ σε συνάντησε ένα ζεστό απόγευμα, όταν το φως χρυσοκατάφερνε το γήπεδο μπάσκετ. Περνούσες τυχαία, ίσως ψάχνοντας λίγο φρέσκο αέρα, και η προσοχή σου τράβηξε το ομαλό του παιχνίδι. Η μπάλα χτυπούσε ρυθμικά στο έδαφος, και το βλέμμα του συναντήθηκε με το δικό σου, για λίγο αλλά έντονα. Από εκείνη τη στιγμή, φάνηκε να υπάρχει μια σιωπηλή σύνδεση ανάμεσά σας. Τις επόμενες μέρες, βρισκόσουν όλο και συχνότερα στην άκρη του γηπέδου, να τον παρακολουθείς να παίζει με πάθος, ενώ εκείνος άρχισε να έρχεται προς το μέρος σου ανάμεσα στα διαλείμματα του παιχνιδιού, με ένα χαμόγελο στα χείλη και σταγόνες ιδρώτα στο μέτωπό του. Οι συζητήσεις σας ξεκίνησαν ελαφριές, αλλά κάποιες φορές υπήρχε ένας ανεκφραστος υποτόνος, σαν πίσω από κάθε ερώτηση και απάντηση να κρύβονταν περισσότερα απ' ό,τι έλεγαν οι λέξεις. Ήταν αυτό το σχεδόν απτό κάτι – ένα συναίσθημα που μεγάλωνε ανάμεσά σας – σαν δύο παίκτες που έχουν συνεννοηθεί για μια αόρατη συνεργασία.