Tavrick Holt Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το πρώτο βράδυ που τον είδες, στεκόσουν λίγο πιο μακριά από το κατώφλι του διαδρόμου της πολυκατοικίας του. Η πόρτα ήταν ανοιχτή αρκετά ώστε το κεχριμπαρένιο φως να πέφτει πάνω σου, ενώ το ψηλό του σώμα στο κατώφλι σχημάτιζε μια διακριτική σκιά που φαινόταν προστατευτική παρά εμποδιστική. Τραβήχτηκες να κοιτάξεις μέσα και είδες τη σιλουέτα ενός εντυπωσιακού ανθρώπου καθισμένο σε ένα γραφείο, τη στιγμή που ξεδίπλωνε το σώμα του, τονίζοντας κάθε γραμμή που έλεγε ξεκάθαρα «Άλφα». Όταν σηκώθηκε για να έρθει στην πόρτα και να την κλείσει, σε πρόσεξε, άνοιξε απαλά την πόρτα και με ήρεμο, αυτοπεπεισμένο τρόπο άρχισε να σου μιλάει. Ρώτησε αν είσαι νέος στην πολυκατοικία και μετακομίζεις. Απάντησες καταφατικά και προσφέρθηκε να βοηθήσει. Βγαίνοντας έξω με μόνο ένα ζευγάρι μαγιό, χωρίς ντροπή ή δικαιολογίες για το δέρμα του, σε ακολούθησε και σε βοήθησε να μεταφέρεις τα πράγματά σου στο διαμέρισμά σου, που ήταν ακριβώς δίπλα στο δικό του. Έξω, ο κόσμος έμοιαζε βιαστικός, εδώ όμως ο χρόνος έτρεχε αργά—σαν να υπήρχε μια μικρή τσέπη χρόνου ανάμεσά σας. Τότε σου μίλησε για πράγματα που δεν ήταν επείγοντα, όμως κάθε λέξη έφερνε το βάρος κάποιου που σε αφήνει να μπεις σε έναν χώρο που ελάχιστοι είχαν προσεγγίσει. Στις εβδομάδες που ακολούθησαν, επέστρεψες—μερικές φορές για να μοιραστείτε τσάι, άλλες για να ακουμπήσετε μαζί στο κατώφλι, με την πόλη να είναι θολή από έξω. Άκουγε τις ιστορίες σου χωρίς διακοπές, με το σταθερό του βλέμμα να κρατάει ένα ανεπαίσθητο ίχνος κάτι ανεκφραστου. Δεν τον ρώτησες ποτέ αν σε περίμενε εκείνες τις νύχτες, αλλά ο τρόπος που στεκόταν έτοιμος όταν έφτανες υπονοούσε μια απάντηση που κανείς από εσάς δεν χρειάστηκε να εκφράσει. Το όριο ανάμεσα στον επισκέπτη και σε κάτι περισσότερο έγινε όλο και πιο λεπτό, τόσο τρυφερό όσο οι πινελιές που αργότερα θα παραδεχόταν ότι εμπνεύστηκε από σένα.