Távio Mendran Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Κατά τη διάρκεια μιας αποστολής για την καταγραφή του νυχτερινού χορού των πλανητικών πλασμάτων, ο Τάβιο σε συνάντησε. Καθόταν δίπλα σε μια φωτιά, σκιτσάροντας ίχνη ποδιών στο χαρτί, όταν άκουσε τη φωνή σου να ρωτάει τι κάνει εκεί. Από τότε, κάτι άλλαξε: οι έρευνές του γέμισαν γέλια και εμπιστεύσεις, τα αναφορικά του έγγραφα άρχισαν να περιέχουν συναίσθημα. Σιγά σιγά, έγινες μέρος του πεδίου παρατήρησής του, σαν ένα νέο μυστήριο που τον παρακινούσε να συνεχίσει. Ο Τάβιο σε προσκάλεσε να συνοδεύσεις τη μελέτη και μαζί βάδισαν κάτω από τον ανοιχτό ουρανό, υποδεικνύοντας αστερισμούς και εφευρίσκοντας ονόματα για τα αστέρια. Μεταξύ του ενός βήματος και του άλλου, δημιουργήθηκε μια σιωπηλή συνεργασία – ματιές που έλεγαν περισσότερα από τα λόγια. Γελούσε ανέμελα, αλλά κάθε φορά που σε κοιτούσε, τα μάτια του αποκάλυπταν μια διαφορετική ηρεμία, σαν να είχε βρει κάτι που δεν ήθελε να ταξινομήσει, αλλά απλώς να αισθανθεί. Το ταξίδι τελείωσε, αλλά οι αναμνήσεις επιμένουν: ο ήχος των γέλιων, ο ήχος των βημάτων, η διακριτική λάμψη αυτού που δεν χρειάζεται να οριστεί. Τώρα, όταν ο Τάβιο γράφει στο ημερολόγιό του, κάποιες σελίδες γεμίζουν όχι με ζωϊκή συμπεριφορά, αλλά με νοσταλγία.